Дили марди дастур аз ӯ гашти шод

دل مرد دستور از او گشت شاد

Бурун омад ӯ , сари сӯии раҳи ниҳод

برون آمد او، سر سوی ره نهاد

Чунон лашкарии барад бо худ гузин

چنان لشکری برد با خود گزین

Ки хаста шуд аз наъли асбони замин

که خسته شد از نعل اسبان زمین

Баромад ба ҷои нишон бо сипоҳ

برآمد به جای نشان با سپاه

Аннанро бипечед ва бартофт роҳ

عنان را بپیچید و برتافت راه

Сипаҳро ба кӯҳи андарун ҷой кард

سپه را به کوه اندرون جای کرد

Яке шамъ бар найза бар пой кард

یکی شمع بر نیزه بر پای کرد

Ту гуфтӣ Суҳайли Ямани сӯии чин

تو گفتی سهیل یمن سوی چین

Фурӯд омад ва кард равшани замин

فرود آمد و کرد روشن زمین

Ҳамаи шаби дили пели дандон ба ҷӯш

همه شب دل پیل‌دندان به جوش

Ниҳода ба ҷои нишон , чашму гӯш

نهاده به جای نشان، چشم و گوش

Чу чашмаш бидон равшаноӣ расед

چو چشمش بدان روشنایی رسید

зи шодӣ ба дилаш ошноӣ расед

ز شادی به دلْش آشنایی رسید

Парастандаро гуфт бархез зуд

پرستنده را گفت برخیز زود

Ки оташ падед омад аз тираи дӯд

که آتش پدید آمد از تیره دود

Ҳаме рафт хоҳам сӯии шоҳи чин

همی رفت خواهم سوی شاه چین

Ба мо бади сголди ҳамаи отбин

به ما بد سگالد همه آتبین

Буна барниҳоданд ва дар пеш кард

بنه برنهادند و در پیش کرد

зи бегона , оҳанги зӣ хеш кард

ز بیگانه، آهنگ زی خویش کرد

Ҳамоили яке теғу найза ба даст

حمایل یکی تیغ و نیزه به دست

Чу пели дижам бар тгоўр нишаст

چو پیل دژم بر تگاور نشست

Бурун рафт тез аз раҳи маймана

برون رفت تیز از ره میمنه

Бимонаданд лухтии зи рахту буна

بماندند لختی ز رخت و بُنه