зи раҳ чун яке майл бибаред беш
ز ره چون یکی میل ببرید بیش
Сипоҳи падараш андар омад ба пеш
سپاه پدرش اندر آمد به پیش
Пиёда шудаш пеш , ба марди зуд
پیاده شدش پیش، بهمرد زود
Мар ӯро фурӯон ситоиш намӯд
مر او را فروان ستایش نمود
Заминро бабўсед пешаши сипоҳ
زمین را ببوسید پیشش سپاه
Ҳаме кард ҳаркас ба рӯйиши нигоҳ
همی کرد هرکس به رویش نگاه
Ба ба мард дод он сари арҷманд
به بهمرد داد آن سرِ ارجمند
Бидон то фиристад ба шоҳи баланд
بدان تا فرستد به شاه بلند
Чунин гуфт кин он гиромӣ сарост
چنین گفت کاین آن گرامی سر است
Ки бар отбини зосмон бартар аст
که بر آتبین ز آسمان برتر است
Ба кин бародар буридам зи тан
به کین برادر بریدم ز تن
Магари шоҳ хушнӯд гардад змн
مگر شاه خشنود گردد ز من
Саворон чу рафтанди наздики шоҳ
سواران چو رفتند نزدیک شاه
Ба мужда ки фарзандат омад зи роҳ
به مژده که فرزندت آمد ز راه
Пазира шудаш бо сипоҳии гарон
پذیره شدش با سپاهی گران
Бузургони чинӣу гндоўрон
بزرگان چینی و گندآوران
Чу танг андар омад ба наздик кӯш
چو تنگ اندر آمد به نزدیک کوش
Саронро зи дидор ӯ рафт ҳуш
سران را ز دیدار او رفت هوش
Ҳаме гуфт ҳар кас ки ин дев чист
همی گفت هر کس که این دیو چیست
Ки бар кишвари мо бибояд гирист
که بر کشور ما بباید گریست
На мардум , ҳамоно ки оҳрмн аст
نه مردُم، همانا که آهرمن است
Ба чеҳри аҳриман , пели пайкар тан аст
به چهر اهرمن، پیلپیکر تن است
Агар шоҳ мо гардад ин деви зафт
اگر شاه ما گردد این دیو زفت
Сипаҳро сари хеш бояд гирифт
سپه را سر خویش باید گرفت
Каз ин чеҳра ноед ҳамеи ҷузи бадӣ
کز این چهره ناید همی جز بدی
Надорад Рахши фараи эзадӣ
ندارد رخش فرّه ایزدی
Падарро чу кӯш диловар бидид
پدر را چو کوش دلاور بدید
Фурӯд омад ва офарин густаред
فرود آمد و آفرین گسترید
Замонии бимолид бар хок рӯй
زمانی بمالید بر خاک روی
Ниёйиш ҳаме кард дар пеши ӯй
نیایش همی کرد در پیش اوی
зи хокаши сипаҳдор чин барграфт
ز خاکش سپهدار چین برگرفت
Ббўсидшу сахт дар бар гирифт
ببوسیدش و سخت در بر گرفت
Фаровон бипурсед ва хубаш навохт
فراوان بپرسید و خوبش نواخت
Ба асбу стоми худаш брншохт
به اسب و ستام خودش برنشاخت
Ҳаме ронад бо ӯ баробар ба роҳ
همی راند با او برابر به راه
Суханҳо з ҳаргуна пурсед шоҳ
سخنها ز هرگونه پرسید شاه
Ҳаме дод посухи з ҳаргуна кӯш
همی داد پاسخ ز هرگونه کوش
Падарро ба овози нарм ва ба ҳуш
پدر را به آواز نرم و به هوش
Ба айвон чу рафтанд аз он роҳи сахт
به ایوان چو رفتند از آن راه سخت
Баровард хусрави мар ӯро ба тахт
برآورد خسرو مر او را به تخت
Ҳамон гоҳ хўолигр оварад хон
همان گاه خوالیگر آورد خوان
Чнончўн буд дар хури хусравон
چنانچون بود در خور خسروان
Чу аз хон ва хӯрдан бипардохтанд
چو از خوان و خوردن بپرداختند
Ба навай яке анҷуман сохтанд
به نوّی یکی انجمن ساختند
Бурӣдаи сари шоҳи Эрони сипоҳ
بریده سر شاه ایران سپاه
Бифармуд коўрди солори шоҳ
بفرمود کآورد سالار شاه
Бидид ва ду дасташ ба дил барниҳод
بدید و دو دستش به دل برنهاد
Ҳаме гуфт каз бахт гаштем шод
همی گفت کز بخت گشتیم شاد
Ба дасти чунин нюи номии писар
به دست چنین نیو نامی پسر
Кашидем кини гиромии писар
کشیدیم کینِ گرامی پسر
Басӣ офарин кард бар кӯш ва гуфт
بسی آفرین کرد بر کوش و گفت
Ки бо ёлу брзти ҳунари боди ҷуфт
که با یال و برزت هنر باد جفت