Ҳамон шаби яке бзмгаҳ сохт кӯш

همان شب یکی بزمگه ساخت کوش

Баромад хурӯшидан ноӣу нӯш

برآمد خروشیدن نای و نوش

Ба рӯй писар ҷом мекард ёд

به روی پسر جام می کرد یاد

Ба дидору рӯйиши ҳамеи гашти шод

به دیدار و رویش همی گشت شاد

Агар чанд фарзандро рӯй зишт

اگر چند فرزند را روی زشت

Ба чашми падар рӯй ӯ чун биҳишт

به چشم پدر روی او چون بهشت

Чу сармасти гаштанди гардони з май

چو سرمست گشتند گُردان ز می

Ба фарзанд гуфт эй гӯи неки пай

به فرزند گفت ای گو نیک پی

Чаҳ найранг созем бо отбин

چه نیرنگ سازیم با آتبین

Каз ӯ тнгдли гашти шоҳи замин

کز او تنگدل گشت شاه زمین

Чунин дод посух ки шоҳо , ту дил

چنین داد پاسخ که شاها، تو دل

Аз ин кори ғамгини мадору хаҷал

از این کار غمگین مدار و خجل

Ман ин ранҷ бурдорам аз шаҳриёр

من این رنج بردارم از شهریار

Аз ин носипосон барорам дамор

از این ناسپاسان برآرم دمار

Ки эшон бар он кӯҳпоя баранд

که ایشان بر آن کوهپایه بَرند

Надоранд роҳӣ каз ӯ бигузаранд

ندارند راهی کز او بگذرند

Яке роҳ доранд бар теғи кӯҳ

یکی راه دارند بر تیغ کوه

Ки дев аз гузаштан бимонад сутӯҳ

که دیو از گذشتن بماند ستوه

Ба мо чин кашад , тангу душвори роҳ

به ماچین کشد، تنگ و دشوار راه

Наёяд бакори андари он ҷои сипоҳ

نیاید به کار اندر آن جا سپاه

Агар шоҳи гетии бФрмоидм

اگر شاه گیتی بفرمایدم

Ба ёрии яке лашкари ороидм

به یاری یکی لشکر آرایدم

Барорам пиёдаи барони теғи кӯҳ

برآرم پیاده برآن تیغ کوه

Бидорам барони раҳи гаравҳо гуруҳ

بدارم برآن ره گروهاگروه

Бидон то ба мо чин наёбанд роҳ

بدان تا به ماچین نیابند راه

зи болои дрорми барояшони сипоҳ

ز بالا درآرم بر ایشان سپاه

Ба шамшер бурдорам ӯро зи ҷой

به شمشیر بردارم او را ز جای

Ҳамаи кӯҳи сари бинӣу дасту пой

همه کوه سر بینی و دست و پای

зи гуфтор ӯ шоҳи чини шоди гашт

ز گفتار او شاه چین شاد گشت

Дилаш гуфтӣ аз душмани озоди гашт

دلش گفتی از دشمن آزاد گشت

Бадв гуфт рои ту ободи бод

بدو گفت رای تو آباد باد

Дили душман аз ту бФрёди бод

دل دشمن از تو به فریاد باد

Ҳамон гуҳ ба ба мард фармуд шоҳ

همان گه به به‌مرد فرمود شاه

Ки як нима аз созу ганҷу сипоҳ

که یک نیمه از ساز و گنج و سپاه

зи асбон , вази ридкони сарой

ز اسبان و از ریدکان سرای

зи харгоҳи вази хаймау чорпоӣ

ز خرگاه وز خیمه و چارپای

з ҳарчиз каз чин биоварада ем

ز هرچیز کز چین بیاورده‌ایم

зи ганҷи бузургон бёгндаҳ ем

ز گنج بزرگان بیاگنده‌ایم

Ба фарзанди ман бахши як нимаи зин

به فرزند من بخش یک نیمه زین

Ки ӯйаст солори Мочӣну чин

که اوی است سالار ماچین و چین

Равонаст фурмонаш бар лашкарам

روان است فرمانش بر لشکرم

Чаҳ бар дӯдау ганҷ ва бар кишварам

چه بر دوده و گنج و بر کشورم

Бузургон ва ба марди бархестанд

بزرگان و به‌مرد برخاستند

Бар ӯ офарин нав оростанд

بر او آفرین نو آراستند

Ниҳоданд сар бар замин пеш кӯш

نهادند سر بر زمین پیش کوش

Ҳамон пеши солори пўлодпўш

همان پیش سالار پولادپوش

Ҳамон шаб ҷудо кард ба марди зуд

همان شب جدا کرد به‌مرد زود

зи ганҷу зи ҳаргунаи чизе ки буд

ز گنج و ز هرگونه چیزی که بود

Ба кӯш диловари супурди он ҳама

به کوش دلاور سپرد آن همه

Шубон гашт кӯшу бузургони рама

شبان گشت کوش و بزرگان رمه

Фиристод бар роҳи чини даҳ савор

فرستاد بر راه چین ده سوار

Ҳамон шаб чу боди дмон , шаҳриёр

همان شب چو باد دمان، شهریار

Бидон то пиёдау саворӣ ки буд

بدان تا پیاده و سواری که بود

Ба лшкргаҳ оянд монанди дӯд

به لشکرگه آیند مانند دود