Аз эрониёни кӯдакии никдл

از ایرانیان کودکی نیکدل

Ки хуршеди гаштии зи рӯйиши хаҷал

که خورشید گشتی ز رویش خجل

Ки бо кӯдакон дигар , отбин

که با کودکان دگر، آتبین

Ббхшидаҳ бад кӯшро пеш аз ин

ببخشیده بُد کوش را پیش از این

Аз он кӯдакӣ буд пешаши бпоӣ

از آن کودکی بود پیشش بپای

Шунид он ҳамаи банду найрангу рой

شنید آن همه بند و نیرنگ و رای

Чунон душманӣ бар дилаш кард ҷӯш

چنان دشمنی بر دلش کرد جوش

Ки яксар рамед аз дилаш меҳр кӯш

که یکسر رمید از دلش مهرِ کوش

з хуишон бипурсед он пеши байн

ز خویشان بپرسید آن پیش‌بین

Ки буданд дар лашкари отбин

که بودند در لشکر آتبین

Ҳаме буд то маст шуд мағз ва кӯш

همی بود تا مست شد مغز کوش

Бирафт ва бихуфт ва шуд аз кӯш ҳуш

برفت و بخفت و شد از کوش هوش

Гурезон бишуд кӯдаки покдл

گریزان بشد کودک پاکدل

Ҳамаи шаби ҳамеи тохт дар обу гул

همه شب همی تاخت در آب و گل

Чу дар пеши шаҳ отбин шуд зи роҳ

چو در پیش شه آتبین شد ز راه

Ба рухсораи бпсўди хоки сиёҳ

به رخساره بپسود خاک سیاه

Дижам буд хусрави зи сӯги савор

دژم بود خسرو ز سوگ سُوار

Надонист каси бдФтодаҳи сети кор

ندانست کس بدفتاده‌ست کار

На аз рафтан кӯш ковро чаҳ буд

نه از رفتن کوش کاو را چه بود

На ин рози ҳаргизи зи мардуми шунӯд

نه این راز هرگز ز مردم شنود

Чунон кардаш огоҳи кӯдаки зи роз

چنان کردش آگاه کودک ز راز

Ки гашти отбин аз дар бастаи боз

که گشت آتبین از در بسته باز

Ки фарзанди дороӣ чин аст кӯш

که فرزند دارای چین است کوش

Ту эй шоҳи Эрон ба ман дори гӯш

تو ای شاه ایران به من دار گوش

зи кораш чу огоҳ шуд шоҳи чин

ز کارش چو آگاه شد شاه چین

Яке лашкар оварад бар ту ба кин

یکی لشکر آورد بر تو به کین

Чу донист комди мар ӯро наҳиф

چو دانست کآمد مر او را نهیب

Фиристод зӣ кӯш рангу фиреб

فرستاد زی کوش رنگ و فریب

Мар ӯро ба дастони сӯии хеши барад

مر او را به دستان سوی خویش برد

Намӯд он сабки мояи ин дастбурд

نمود آن سبک‌مایه این دستبرد

Ки фарзанди шаҳро ба захми дурушт

که فرزند شه را به زخم درشت

Ба кини бародараш бо ӯ бикушт

به کین برادرش با او بکشت

Сголш чунин кард бо шоҳи дӯш

سگالش چنین کرد با شاه دوش

Марои диўчҳр ситамкора кӯш

مرا دیوچهر ستمکاره کوش

Ки кӯҳӣ доранд Эрони сипоҳ

که کوهی که دارند ایران سپاه

зи тезӣ , саворон наёбанд роҳ

ز تیزی، سواران نیابند راه

Ки гирданд аз он раҳи саворони сутӯҳ

که گردند از آن ره سواران ستوه

Пиёда ба ояд бидон разми кӯҳ

پیاده به آید بدان رزم کوه

Фиристод то лашкар ояд зи чин

فرستاد تا لشکر آید ز چین

Пиёдаи сутӯда саворӣ гузин

پیاده ستوده سواری گزین

Ҳаме гуядаш роҳи Мочӣн аз ӯй

همی گویدش راه ماچین از اوی

Ситонам , кашами сари басари кин аз ӯй

ستانم، کشم سربسر کین از اوی

Чу бишунидам ин , зӣ ту бишитофтам

چو بشنیدم این، زی تو بشتافتم

Аз он бдгҳр рӯ бартофтам

از آن بدگهر روی برتافتم

Кунун ҳар чаҳ доне ки боядат кард

کنون هر چه دانی که بایدتْ کرد

Бикун шаҳрёрои ваз он бармагард

بکُن شهریارا وز آن برمگرد

Бипурсед ва гуфт ин пиёдаи сипоҳ

بپرسید و گفت این پیاده سپاه

Кӣ ояд бад-ӣни бешау размгоҳ

کی آید بدین بیشه و رزمگاه

Чунин дод посух ки шоҳо , магар

چنین داد پاسخ که شاها، مگر

Ба бешаи даройади се рӯз дигар

به بیشه درآید سه روز دگر