Сари моҳ чун моҳ нав шуд падед

سر ماه چون ماهِ نو شد پدید

Ҳамаи домани кӯҳ лашкар кашид

همه دامن کوه لشکر کشید

Биоварад кӯш аз ялони шаш ҳазор

بیاورد کوش از یلان شش هزار

Далерону гардони ханҷари гузор

دلیران و گردان خنجرگزار

Ҳамеи гашт бар кӯҳ то чун кунад

همی گشت بر کوه تا چون کند

Ки бар отбин бар шабихун кунад

که بر آتبین بر شبیخون کند

Ба кобули зногаҳ ба канда расед

به کابل ز ناگه به کنده رسید

Чу дид он шигифтии дилаши брприд

چو دید آن شگفتی دلش برپرید

зи кирдори шоҳи отбин хира монад

ز کردار شاه آتبین خیره ماند

Бузади шиФу шбрнгро пеш ронад

بزد شیف و شبرنگ را پیش راند

Чунин гуфт к-эии шоҳи баргаштаи бахт

چنین گفت کای شاه برگشته‌بخت

Расида ба ҷони теғ ва шуд кори сахт

رسیده به جان تیغ و شد کار سخت

зи канда чаҳ суду зи кӯҳи баланд

ز کنده چه سود و ز کوه بلند

Ки аз осмон бар ту ояд газанд

که از آسمان بر تو آید گزند

Замонаи равонро чу бар боядат

زمانه روان را چو بر بایدت

зи болини дебо чаҳ суд оядат

ز بالین دیبا چه سود آیدت

Аз он нўшдорў чаҳ ёбии ту суд

از آن نوشدارو چه یابی تو سود

Чу ҷонат замона бихоҳад рабӯд

چو جانت زمانه بخواهد ربود

Шуморо замонаи фузун аз се рӯз

شما را زمانه فزون از سه روز

Намонда сет , шоҳо , ту рух бар фурӯз

نمانده‌ست، شاها، تو رخ بر فروز

Чу пеш ман ояд пиёдаи сипоҳ

چو پیش من آید پیاده سپاه

Кунам андари ин кандаи сад ҷои роҳ

کنم اندر این کنده صد جای راه

Бинборми инро ба хок ва ба санг

بینبارم این را به خاک و به سنگ

з теғам шавад кӯҳи ёқӯти ранг

ز تیغم شود کوه، یاقوت‌رنگ

зи хӯни сўоронт эй шаҳриёр

ز خون سوارانْت ای شهریار

Кунам лаъли ранги ин ҳамаи кӯҳсор

کنم لعل رنگ این همه کوهسار

Нмонм ки монад касе тундараст

نمانم که ماند کسی تندرست

зи пои андари орми туро аз нахуст

ز پای اندر آرم تو را از نخست

Чу бишунид гуфтор кӯш отбин

چو بشنید گفتار کوش آتبین

Бихандед ва хира бимонад андари ин

بخندید و خیره بماند اندر این