Бадв гуфт к-эии деви чеҳра ба ранг

بدو گفت کای دیو چهره به رنگ

Надории магари достони наҳанг ?

نداری مگر داستان نهنگ؟

Наҳангии зи дарёи биФтод ва рафт

نهنگی ز دریا بیفتاد و رفت

Мар ӯро яке сорўон барграфт

مر او را یکی ساروان برگرفت

зи сармо шудаи хушку бастаи ду лаб

ز سرما شده خشک و بسته دو لب

Гузашта бар ӯ моҳи дай , рӯзу шаб

گذشته بر او ماه دی، روز و شب

Бар уштури ниҳод ва бапушед гарм

بر اشتر نهاد و بپوشید گرم

Хӯриш дод ва гуфторҳо гуфт нарм

خورش داد و گفتارها گفت نرم

Ҳаме буд то пеши дарёии об

همی بود تا پیش دریای آب

Наҳанги дижам чун баромади зи хоб

نهنگ دژم چون برآمد ز خواب

Ба дидори дарёи баромади бузург

به دیدار دریا برآمد بزرگ

Ҳамон гоҳ бо сорўон шуд сутург

همان گاه با ساروان شد سترگ

Ду карт бадв гуфт пеш андар аст

دو کارت بدو گفت پیش اندر است

Ки он ҳар ду аз икдгр бтар аст

که آن هر دو از یکدگر بتّر است

Фузунтар нахоҳам ки хоҳии зи ман

فزونتر نخواهم که خواهی ز من

Агар бисрок , ар тани хештан

اگر بیسراک، ار تن خویشتن

Яке зини ду гӯнаи маро беш нест

یکی زین دو گونه مرا بیش نیست

Ки ҳаргизи фузун хӯрдан аз кеш нест

که هرگز فزون خوردن از کیش نیست

Бадв хоҷа гуфт эй гузидаи наҳанг

بدو خواجه گفت ای گزیده نهنگ

Замонии нигаҳдори дандону чанг

زمانی نگه دار دندان و چنگ

На афтода будӣ фусурда ба роҳ

نه افتاده بودی فسرده به راه

Туро барграфтам зи хоки сиёҳ

تو را برگرفتم ز خاک سیاه

Хӯриши додмт то шудӣ зӯрманд

خورش دادمت تا شدی زورمند

зи ту давр кардам зи сармои газанд

ز تو دور کردم ز سرما گزند

Наҳанги ҷафо пеша гуфт эй ҷавон

نهنگ جفاپیشه گفت ای جوان

Махоҳ аз ман ин камнабошад тавон

مخواه از من این کِم نباشد توان

Туро пешаи ону марои пешаи ин

تو را پیشه آن و مرا پیشه این

Ба даст ту додам кунун ба гузин

به دست تو دادم کنون به گزین

Ҳамеи чашми дории зи ман мардумӣ

همی چشم داری ز من مردمی

Магари ту наҳангӣ ва ман одамӣ

مگر تو نهنگی و من آدمی

Бадв гуфт пас сорўони бисрок

بدو گفت پس ساروان بیسراک

Раҳо кард худро зи доми ҳалок

رها کرد خود را ز دام هلاک

Чу лухтӣ бишуд сорўони ланги ланг

چو لختی بشد ساروان لنگ لنگ

Шутур дид дар кому чанги наҳанг

شتر دید در کام و چنگ نهنگ

Ҳаме гуфт : ҳар кас ки бо бдгҳр

همی گفت: هر کس که با بدگهر

Кунад мардумӣ , он диҳад бор ва бар

کند مردمی، آن دهد بار و بر

Маро бо ту ин достони аўФтод

مرا با تو این داستان اوفتاد

Чунин достони ҳечкасро мабод

چنین داستان هیچکس را مباد

Мари инро ки хуонеи ту акнӯн падар

مر این را که خوانی تو اکنون پدر

Бибин то чаҳ кард ӯ биҷои писар

ببین تا چه کرد او بجای پسر

Ҳамон шаб ки зодии ту эй мустаманд

همان شب که زادی تو ای مستمند

Биоварад ва дар беша ӣ чини Фгнд

بیاورد و در بیشهٔ چین فگند

Туро хӯрда ӣ шер даранда кард

تو را خوردهٔ شیر درّنده کرد

Замона ба ман мари туро зинда кард

زمانه به من مر تو را زنده کرد

Бдидмт ва аз хоки бардоштам

بدیدمْت و از خاک برداشتم

Гиромӣтар аз ҳар писари доштам

گرامیتر از هر پسر داشتم

Чу боло баровардӣ ва бар шудӣ

چو بالا برآوردی و بر شدی

Бар эрониёни сари басари бршдӣ

بر ایرانیان سر بسر برشدی

Сарои пардаи додмту асбу стом

سراپرده دادمْت و اسب و ستام

Сипаҳдор ва солор кардамат ном

سپهدار و سالار کردمْت نام

Ба чашм ту дидам ҳаме бар ҷаҳон

به چشم تو دیدم همی بر جهان

Бузургӣ шудӣ дар миёни маон

بزرگی شدی در میان مهان

Туро баҳра вар кардам аз ҳар чаҳ буд

تو را بهره‌ور کردم از هر چه بود

На хушнӯди яздону ранҷаи ҷуҳуд

نه خشنود یزدان و رنجه جهود

Ба шоҳии маро чун чунонаст умед

به شاهی مرا چون چنان است امید

Туро додам аз комгории навид

تو را دادم از کامگاری نوید

Ту бе он ки дидӣ ҷафоеи зи ман

تو بی آن که دیدی جفایی ز من

Гар аз номдорони ин анҷуман

گر از نامداران این انجمن

Ба ман пушти якбораи бргоштӣ

به من پشت یکباره برگاشتی

Маро хор кардӣу бгзоштӣ

مرا خوار کردی و بگذاشتی

Бикуштӣ ту фарзанди манро ба теғ

بکشتی تو فرزند من را به تیغ

Дареғ он набарда гиромии дареғ !

دریغ آن نبرده گرامی دریغ!

Чнончўни бародари туро лоба кард

چنانچون برادر تو را لابه کرد

Ки аз баҳри ман ранҷа шӯ бозгард

که از بهر من رنجه شو بازگرد

На бо ӯ силаҳ ва на бо ӯ сипоҳ

نه با او سلاح و نه با او سپاه

Тавон кард аз ин сони ялонро табоҳ

توان کرد از این سان یلان را تباه

Ҳамон омад аз ту ки аз ту сзид

همان آمد از تو که از تو سزید

Ҷаҳони офарини бад чу ту ноФарид

جهان آفرین بَد چو تو نافرید

Ҳамоно ки ту шери саги хӯрда Эй

همانا که تو شیر سگ خورده‌ای

Вагар бо гурозони бпрўрдаҳ Эй

وگر با گرازان بپرورده‌ای

Ки шармат наомад зи дидори ман

که شرمت نیامد ز دیدار من

На ёд омадат ҳеҷ кирдори ман

نه یاد آمدت هیچ کردار من

Ки бар ман чунин теғи кини охтӣ

که بر من چنین تیغ کین آختی

Дил аз меҳр ва озарм пардохтӣ

دل از مهر و آزرم پرداختی

Зиҳии пели дандони ворунаи чеҳр !

زهی پیل‌دندان وارونه چهر!

Сипеҳр аз ту яксар бброди меҳр

سپهر از تو یکسر ببرّاد مهر

Марогар биФгндӣ эй носипос

مرا گر بیفگندی ای ناسپاس

НиФгнди яздони некии шинос

نیفگند یزدان نیکی‌شناس

Бадвем умед ва бадвем паноҳ

بدویم امید و بدویم پناه

На канда , на кӯш ва на Эрони сипоҳ

نه کنده، نه کوش و نه ایران سپاه

Кунад ҳарчӣ хоҳад ки чун хост кард

کند هرچه خواهد که چون خواست کرد

Аз ӯйаст дармон ва зуӣаст дард

از اوی است درمان و زوی است درد

Аз ин бегумонам ки парвардгор

از این بی‌گمانم که پروردگار

На то дайр , коиди ҳамин рӯзгор

نه تا دیر، کآید همین روزگار

Мари ин тухмаро шаҳриёрӣ диҳад

مر این تخمه را شهریاری دهد

Шуморо ғам ва сӯгворӣ диҳад

شما را غم و سوگواری دهد