Ситора чу гашт аз ҳавои нопадид

ستاره چو گشت از هوا ناپدید

Сипедаи зи симоб лашкар кашид

سپیده ز سیماب لشکر کشید

Хурӯш омад аз дида ӣ кӯҳсор

خروش آمد از دیدهٔ کوهسار

Ки шоҳо , сипаҳро табоҳаст кор

که شاها، سپه را تباه است کار

Ки аз чини сипоҳӣ пиёда расед

که از چین سپاهی پیاده رسید

Ки шуд беша аз теғашони нопадид

که شد بیشه از تیغشان ناپدید

Бипурсед хусрав аз он дидаи бон

بپرسید خسرو از آن دیده‌بان

Ки брхири чандин чаҳ ронии забон

که برخیر چندین چه رانی زبان

Нигаҳ кун ки чунанд ва чанданд мард

نگه کن که چونند و چندند مرد

Кҷоинд ва акнӯн чаҳ хоҳанд кард

کجایند و اکنون چه خواهند کرد

Чунин посух оварад к-эии шаҳриёр

چنین پاسخ آورد کای شهریار

Ҳамоно фузунаст пнҳаҳи ҳазор

همانا فزون است پنجه هزار

Ҳавои пари зи зубину пар ханҷар аст

هوا پر ز زوبین و پر خنجر است

Ҳамаи дашту бешаи пар аз лашкар аст

همه دشت و بیشه پر از لشکر است

Расиданди наздики майлии замин

رسیدند نزدیک میلی زمین

Пазира шудаи лашкари шоҳи чин

پذیره شده لشکر شاه چین

Ба эрониён гуфт хусрав ба дард

به ایرانیان گفت خسرو به درد

Ки моро чу чархи равон хира кард

که ما را چو چرخ روان خیره کرد

Яке чора бояд сголиди боз

یکی چاره باید سگالید باز

Ки аз разм душман шавам бе ниёз

که از رزم دشمن شوم بی‌نیاز

Ки эшон нёинди фардо ба разм

که ایشان نیایند فردا به رزم

Майу ҷому ороиши оранду базм

می و جام و آرایش آرند و بزم

Бифармуд то рахташон ҳарчӣ буд

بفرمود تا رختشان هرچه بود

Ҳама бар сари кӯҳи бурданди зуд

همه بر سر کوه بردند زود

Бар он кӯҳи сӣ пораи санги калон

بر آن کوه سی‌پاره سنگ کلان

Ба дандона бардоштанд он ялон

به دندانه برداشتند آن یلان

Пас сангҳо шуд ниҳон чанд тан

پسِ سنگ‌ها شد نهان چند تن

Далерони ҷангӣу лшкршкн

دلیران جنگی و لشکرشکن

Ба ҳар ҷой бар дидаи бонии нишонд

به هر جای بر دیده‌بانی نشاند

Аз он пас ялони сипаҳро бихонад

از آن پس یلانِ سپه را بخواند

Бадишон чунин гуфт шоҳи отбин

بدیشان چنین گفت شاه آتبین

Ки эй сарфарозони Эрони замин

که ای سرفرازان ایران زمین

Бидон кардам ин , то чу солори чин

بدان کردم این، تا چو سالار چین

Бияёд , набинад маро дар замин

بیاید، نبیند مرا در زمین

Дурустии бидонад ки ман бо гуруҳ

درستی بداند که من با گروه

Гурезон шудам бар сари теғи кӯҳ

گریزان شدم بر سر تیغِ کوه

Чу кӯш аз пас мо бияёд ба ҷанг

چو کوش از پس ما بیاید به جنگ

Гушойанд аз ин кӯҳи сӣ пораи санг

گشایند از این کوه سی پاره سنگ

Умедам чунонаст каз чинён

امیدم چنان است کز چینیان

Аз ин пас саворӣ набандад миён

از این پس سواری نبندد میان

Пиёда шавад бе гумони рези рез

پیاده شود بی‌گمان ریز ریز

Саворон аз ин санг гирад гурез

سواران از این سنگ گیرد گریز

Писандидаи диданди кирдори ӯй

پسندیده دیدند کردار اوی

Ҳамаи шодмонаи зи гуфтори ӯй

همه شادمانه ز گفتار اوی

Нишоне ниҳоданд бо дидаи бон

نشانی نهادند با دیده‌بان

зи гуфтори он номвари марзбон

ز گفتار آن نامور مرزبان

Ки чун кӯҳ бенанд гашта бунафш

که چون کوه بینند گشته بنفش

зи ранги дарахшндаи рахшони дирафш

ز رنگ درخشنده رخشان درفش

Сипаҳро якояк диҳад огаҳӣ

سپه را یکایک دهد آگهی

Ки « аз чинён давр шуд Фрҳӣ »

که «از چینیان دور شد فرّهی»

Чу ин гуфта ёбанд мардони ҷанг

چو این گفته یابند مردان جنگ

Гушойанд дандонаҳо зери санг

گشایند دندانه‌ها زیر سنگ