Чу ҳўр аз бар кӯҳи зевари ниҳод

چو هور از بر کوه زیور نهاد

Сипоҳии сӯии кӯҳёни сари ниҳод

سپاهی سوی کوهیان سر نهاد

Замини осмонгўни зи пӯлоди теғ

زمین آسمانگون ز پولاد تیغ

зи гирди сипаҳ бар сари кӯҳи меғ

ز گرد سپه بر سر کوه میغ

Хурӯши пиёдаи расида ба моҳ

خروش پیاده رسیده به ماه

Рух шед тираи зи хоки сиёҳ

رخِ شید تیره ز خاک سیاه

Сипаҳ чун сӯй кӯҳпоя расед

سپه چون سوی کوهپایه رسید

Аз эрониёни ҳеҷ касро надид

از ایرانیان هیچ کس را ندید

Чу оташ бурун зад зи лашкари саманд

چو آتش برون زد ز لشکر سمند

Ҳамеи тохт то пеши кӯҳи баланд

همی تاخت تا پیش کوه بلند

Бен кӯҳ беанҷуман ёфтанд

بن کوه بی‌انجمن یافتند

Басии хаймаҳои куҳан ёфтанд

بسی خیمه‌های کهن یافتند

Чунин гуфт бо лашкар хеш кӯш

چنین گفت با لشکر خویش کوش

Ки душман ҳамоно рамидаи сети дӯш

که دشمن همانا رمیده‌ست دوش

Набояд шудан бар паии гмрҳон

نباید شدن بر پی گمرهان

Набояд ки гирданд ҷое ниҳон

نباید که گردند جایی نهان

Диҳанд ин сипаҳро дигарбораи кор

دهند این سپه را دگرباره کار

з гардон бимонад дили шаҳриёр

ز گردان بماند دل شهریار

Чу бар кӯҳ зад кӯшро асби даст

چو بر کوه زد کوش را اسب دست

Миён ҳар якеро ба рафтан бибаст

میان هر یکی را به رفتن ببست

з ҳар сӯи сипоҳии сӯии осмон

ز هر سو سپاهی سوی آسمان

Равони гашт монанди тир аз камон

روان گشت مانند تیر از کمان

Фузун омад , афзӯнтар аз сӣ ҳазор

فزون آمد، افزونتر از سی هزار

Пиёда ки бар кӯҳ рафту савор

پیاده که بر کوه رفت و سوار

Паланги диловар бар он кӯҳсор

پلنگ دلاور بر آن کوهسار

Набӯд он чунон кони далерони кор

نبود آن چنان کآن دلیران کار

Аз он кӯҳи тарсндаи гаштанди боз

از آن کوه ترسنده گشتند باز

Басии уштуру асби грднФроз

بسی اشتر و اسب گردنفراز

Дил ҳар касе тезтар шуд ба ҷанг

دل هر کسی تیزتر شد به جنگ

Ба чашмаш чу ҳомўш шуд он кӯҳу санг

به چشمش چو هامون شد آن کوه و سنگ

Чу аз кӯҳи як нимаи бгзоштнд

چو از کوه یک نیمه بگذاشتند

Аз Эрони сипаҳ наъра бардоштанд

از ایران سپه نعره برداشتند

Ки « пирӯзу ободи боди отбин

که «پیروز و آباد باد آتبین

Ҳамаи солаи печони дили шоҳи чин »

همه ساله پیچان دل شاه چین»

Хурӯш андар омад ба гӯши ялон

خروش اندر آمد به گوش یلان

Бадаред гуфтӣ дили баддилон

بدرّید گفتی دل بددلان

Намӯд отбини шоҳи найранги хеш

نمود آتبین شاه نیرنگ خویش

Раҳо кард пас ҳар касе санги хеш

رها کرد پس هر کسی سنگ خویش

Чу санг андар омад зи боло ба зер

چو سنگ اندر آمد ز بالا به زیر

На бад дил бимонад ва на марди далер

نه بد دل بماند و نه مرد دلیر

Баборед бар чинёни марг , санг

ببارید بر چینیان مرگ، سنگ

На роҳи гурез ва на сомони ҷанг

نه راه گریز و نه سامان جنگ

зи ҳавлу хурӯши равони сангҳо

ز هول و خروشِ روان سنگ‌ها

Гурезони саворон ба фарсангҳо

گریزان سواران به فرسنگ‌ها

Аз он бекарони лашкари пари зи ҷӯш

از آن بیکران لشکر پر ز جوش

Фузунтар з панҷсад бимонаданд ва кӯш

فزونتر ز پانصد بماندند و کوش

На бар кӯҳ бар номадорӣ бимонад

نه بر کوه بر نامداری بماند

На дар кӯҳпоя саворӣ бимонад

نه در کوهپایه سواری بماند

Чу он мояи лашкар ба хусрав расед

چو آن مایه لشکر به خسرو رسید

Ҳаме ҳар замонаши ғам нав расед

همی هر زمانش غم نو رسید

Ки аз сад савораши яке руста буд

که از صد سوارش یکی رسته بود

Чаҳ руста ки ӯ низ ҳам хаста буд

چه رسته که او نیز هم خسته بود

Ҳаме гуфт кин сахтӣ ва банд чист

همی گفت کاین سختی و بند چیست

Ки донад ки роз худованд чист

که داند که راز خداوند چیست

Ба ҷону сари номвари шаҳриёр

به جان و سر نامور شهریار

Ба хӯни сарафрози нюи савор

به خونِ سرافراز نیو سوار

Ки солии ман онҷо диранг оварам

که سالی من آنجا درنگ آورم

Магари отбинро бчнг оварам

مگر آتبین را به چنگ آورم

Бихоҳам аз ӯ кини фарзанди хеш

بخواهم از او کین فرزند خویش

Ҳамон кини мардону гардони пеш

همان کین مردان و گردان پیش

Ҳаме буд як моҳ дар пеши кӯҳ

همی بود یک ماه در پیش کوه

Магар отбин гардад аз бдстўаҳ

مگر آتبین گردد از بدستوه

Фурӯд ояд аз теғи он кӯҳсор

فرود آید از تیغِ آن کوهسار

Биёбадаш бар дашт ва бар марғзор

بیابدش بر دشت و بر مرغزار

Якояк барояд бадви коми дил

یکایک برآید بدو کامِ دل

Барангезад аз хӯни ёронаши гул

برانگیزد از خون یارانش گل

Набӯд отбинро бидон ҳеҷ рой

نبود آتبین را بدان هیچ رای

Бузад бар сари кӯҳи пардаи сарой

بزد بر سر کوه پرده‌سرای

зи хайма чунон шуд сари теғи кӯҳ

ز خیمه چنان شد سر تیغ کوه

Ки гуфтӣ ҳамаи сола буд он гуруҳ

که گفتی همه ساله بود آن گروه

Фурӯд омадандӣ чаҳ рӯз ва чаҳ шаб

فرود آمدندی چه روز و چه شب

Вази он куштагони бстдндии салб

وز آن کشتگان بستدندی سلب

Баромад бар ин рӯзгорӣ на дайр

برآمد بر این روزگاری نه دیر

Дил ҳар ду лашкар шуд аз ҷанги сайр

دل هر دو لشکر شد از جنگ سیر