Яке рӯз , баси корвонии шигарф
یکی روز، بس کاروانی شگرف
зи Мочӣн гузар кард бар кӯҳи жарф
ز ماچین گذر کرد بر کوه ژرف
Сӯии отбини барадашони марди роҳ
سوی آتبین بردشان مرد راه
з бозоргонон бипурсед шоҳ
ز بازارگانان بپرسید شاه
Каз эдар ба Мочӣн чаҳ роҳаст ва чанд
کز ایدر به ماچین چه راه است و چند
Чигуна ? чаҳ номаст шоҳи баланд ?
چگونه؟ چه نام است شاه بلند؟
Бар ин чорпоён чаҳ доред бор
بر این چارپایان چه دارید بار
Чаҳ моя диҳад судатони рӯзгор
چه مایه دهد سودتان روزگار
Чунин дод гӯяндаи посух ба шоҳ
چنین داد گوینده پاسخ به شاه
Каз эдар фузунаст даҳ рӯзаи роҳ
کز ایدر فزون است ده روزه راه
Бо Мочӣни яке шоҳ бо фару ҳуш
به ماچین یکی شاه با فرّ و هوش
Ба родӣ чу абр ва ба хӯбии сурӯш
به رادی چو ابر و به خوبی سروش
Бҳки ном шоҳасту зебои шаҳр
«بهک» نام شاه است و زیبای شهر
Ту гӯйии варо аз биҳиштаст баҳр
تو گویی ورا از بهشت است بهر
Яке додгари шаҳриёрӣ ки шер
یکی دادگر شهریاری که شیر
Дар оҳӯ наёрад нигаҳ кард сайр
در آهو نیارد نگه کرد سیر
Чунон ранҷи барда ба кори худоӣ
چنان رنج برده به کار خدای
Ки аз донишаш хира шуд раҳнамоӣ
که از دانشش خیره شد رهنمای
Бар ин чорпоёни ҳамеи хӯрдании сет
بر این چارپایان همی خوردنیست
На пӯшиданӣ ва на густурдании сет
نه پوشیدنی و نه گستردنیست
Ба бозоргонии сӯии чини кашем
به بازارگانی سوی چین کشیم
Ба Мочӣни ҳамаи сола аз ин кашем
به ماچین همه ساله از این کشیم
Вази он ҷо бар ин раҳ биёбем боз
وز آن جا بر این ره بیابیم باز
Ба бори андаруни ҷомау фаршу соз
به بار اندرون جامه و فرش و ساز
Ду чандон шавад моя ӣ мо зи суд
دو چندان شود مایهٔ ما ز سود
Бад-ӣн бар дурӯғӣ нишоед фузуд
بدین بر دروغی نشاید فزود
Бадв отбин гуфт к-эии марди роз
بدو آتبین گفت کای مرد راز
Чаҳ гӯйии бад-ӣни ранҷу роҳи дароз
چه گویی بدین رنج و راه دراز
Агар бар ту осон кунам ранҷи ту
اگر بر تو آسان کنم رنج تو
Ду чандон кунам мояу ганҷи ту
دو چندان کنم مایه و گنج تو
Ман аз ту чаҳ подош ёбам аз ин
من از تو چه پاداش یابم از این
Чу кӯтоҳи грдонмти роҳи чин
چو کوتاه گردانمت راه چین
Бадв гуфт гӯяндаи к-эии никдл
بدو گفت گوینده کای نیکدل
зи подоши ман бандаи дили гусал
ز پاداش من بنده، تو دل گسل
Бад-ӣни муждаи подоши хоҳ аз худоӣ
بدین مژده پاداش خواه از خدای
Ки ӯйаст некии даҳу раҳнамоӣ
که اوی است نیکیده و رهنمای
Бифармуд то бор бардоштанд
بفرمود تا بار برداشتند
Ба чашми ҷаҳонҷӯии бгзоштнд
به چشم جهانجوی بگذاشتند
Пас он чизҳо ҳарчӣ омад фароз
پس آن چیزها هرچه آمد فراز
Ду чандон аз он моя доданд боз
دو چندان از آن مایه دادند باز
Ҷаҳондидаи бозоргони пеши шоҳ
جهاندیده بازارگان پیش شاه
Ба рухсораи бпсўди хоки сиёҳ
به رخساره بپسود خاک سیاه
Чунин гуфт к-эии никдли шаҳриёр
چنین گفت کای نیکدل شهریار
зи ту даври бодои бади рӯзгор
ز تو دور بادا بد روزگار
Маро кошкӣ будӣ он дастрас
مرا کاشکی بودی آن دسترس
Ки хушнӯдӣ шоҳ ройасту бас
که خشنودی شاه رایست و بس
Пас андеша ӣ шоҳи яздони параст
پس اندیشهٔ شاه یزدانپرست
Чунон буд коидр нишоед нишаст
چنان بود کایدر نشاید نشست
Сари кӯҳ чун шуд задӣ моҳи пер
سر کوه چون شد ز دی ماه پیر
Нуҳуфтани танумандро ногузир
نهفتن تنومند را ناگزیر
Баҳорон чу кӯшиш наёрӣ биҷой
بهاران چو کوشش نیاری به جای
Ба баҳман нишоед кашӣдан дўтоӣ
به بهمن نشاید کشیدن دوتای
Чу гоҳи ҷавонии наврӯзии ту чиз
چو گاه جوانی نورزی تو چیز
Ба перии шӯии хори бичиз низ
به پیری شوی خوار بیچیز نیز
зи фардогар имрӯзи ноидти ёд
ز فردا گر امروز نایدت یاد
Ба дасти ту фардо буд тираи бод
به دست تو فردا بود تیره باد
Агар моҳи баҳман сипаҳ баркашад
اگر ماه بهمن سپه برکشد
Ҳамон меғ бар кӯҳ лашкар кашад
همان میغ بر کوه لشکر کشد
Сипоҳи марои андари оради зи пой
سپاه مرا اندر آرد ز پای
Яке чора бояд ки орми биҷой
یکی چاره باید که آرم به جای