Дабири хирадмандро пеш хонд

دبیر خردمند را پیش خواند

Вази ин дар суханҳо фаровон баранд

وز این در سخن‌ها فراوان براند

Ба Мочӣни яке нома фармуд шоҳ

به ماچین یکی نامه فرمود شاه

Ба пеши бҳки хусрави никхўоаҳ

به پیش بهک خسرو نیکخواه

Ба номи худованди парвардгор

به نام خداوند پروردگار

Тавоноу рӯзии даҳу кирдигор

توانا و روزی‌ده و کردگار

Кунад ҳарчӣ хоҳад киҳасташ тавон

کند هرچه خواهد که هستش توان

Ҷаҳон пер дорад гуҳу гуҳи ҷавон

جهان پیر دارد گه و گه جوان

зи тираи шаб , оради падедори рӯз

ز تیره شب، آرد پدیدار روز

Ҷаҳонро пас аз дай кунад длФрўз

جهان را پس از دی کند دلفروز

Марои гуҳ ғамӣ дораду гоҳи шод

مرا گه غمی دارد و گاه شاد

Ниҳоди ҷаҳонро бад-ӣни сони ниҳод

نهادِ جهان را بدین سان نهاد

Ндонӣ ту эй шаҳриёри баланд

ندانی تو ای شهریار بلند

Ки моро зи гардун чаҳ омад газанд

که ما را ز گردون چه آمد گزند

Чунин рӯзгорӣ даромад дароз

چنین روزگاری درآمد دراز

Дуанд маро дар нишебу фароз

دواند مرا در نشیب و فراز

Чу гиреҳгони гуҳии гирди бешаи давон

چو گرگان گهی گرد بیشه دوان

Гуҳӣ чун палангон ба ки бар равон

گهی چون پلنگان به کُه بر روان

зи заҳҳокёни солу ма дар гурез

ز ضحّاکیان سال و مه در گریز

Гуҳӣ дар гурезу гуҳӣ дар ситез

گهی در گریز و گهی در ستیز

зи гуфтори ҷамшеди покизаи дайн

ز گفتار جمشید پاکیزه دین

Ниҳон буд бояд марои ин чунин

نهان بود باید مرا این چنین

Ки чун дид аз ахтркаҳи кораши бгшт

که چون دید از اختر که کارش بگشت

зи шоҳии дили рӯзгораши бгшт

ز شاهی دل روزگارش بگشت

Гирифтор хоҳад шуд он мустаманд

گرفتار خواهد شد آن مستمند

зи заҳҳок бар вай бияёд газанд

ز ضحاک بر وی بیاید گزند

Ниёии марои он ки будаш писар

نیای مرا آن که بودش پسر

Бихонад ва намӯдаш ҳамаи србср

بخواند و نمودش همه سربسر

Ки чандон ки дар дашт ва саҳро бӯед

که چندان که در دشت و صحرا بوید

Вагар зери дарё ба зиндон бӯед

وگر زیر دریا به زندان بوید

зи заҳҳокён кас набояд ки низ

ز ضحاکیان کس نباید که نیز

Бибинад , фиребади шуморо ба чиз

ببیند، فریبد شما را به چیز

Ту фарзанди худро ҳамин панди даҳ

تو فرزند خود را همین پند ده

Мар ӯро бад-ӣни панди савганди даҳ

مر او را بدین پند سوگند ده

Бигӯ то ниҳон бошад аз бднжод

بگو تا نهان باشد از بدنژاد

Ки чун ӯ нажодӣ ба гетӣ мабод

که چون او نژادی به گیتی مباد

Чу заҳҳок бар сар кашад рӯзгор

چو ضحّاک بر سر کشد روزگار

Падед ояд аз мо яке шаҳриёр

پدید آید از ما یکی شهریار

Ки ӯро бигирад , ба банд оварад

که او را بگیرد، به بند آورد

Ба заҳҳокён бар газанд оварад

به ضحّاکیان بر گزند آورد

Шуморо шавад подшоҳӣ чу буд

شما را شود پادشاهی چو بود

Диҳад равшаноӣ аз ин тираи дӯд

دهد روشنایی از این تیره دود

Кунун ман ба гуфтори ин покдин

کنون من به گفتار این پاکدین

Ниҳону гурезони шдстми чунин

نهان و گریزان شدستم چنین

Ҳаме то тавонам ки ҷанг оварам

همی تا توانم که جنگ آورم

Нахоҳам ки номам ба нанг оварам

نخواهم که نامم به ننگ آورم

Чаҳ моя бакӯшем аз баҳри ном

چه مایه بکوشیم از بهر نام

Замонаи ҳаме боз дорад лагом

زمانه همی باز دارد لگام

Ман аз ҷанг ва чора бимонадам кунун

من از جنگ و چاره بماندم کنون

Сипеҳр равон кард моро забун

سپهر روان کرد ما را زبون

Ба ту дасту умеди хушии охтм

به تو دست و امید خویش آختم

Паноҳи тану ҷони туро сохтам

پناه تن و جان تو را ساختم

Аз андарзи ҷамшед ва аз панд ӯ

از اندرز جمشید و از پند او

Марои ин расониди фарзанд ӯ

مرا این رسانید فرزند او

Ки чун танг дорад шуморо ҷаҳон

که چون تنگ دارد شما را جهان

Бунаи сӯй Мочӣн кашид аз ниҳон

بُنه سوی ماچین کشید از نهان

Ки шоҳии сет бо доду яздони параст

که شاهی‌ست با داد و یزدان‌پرست

Бар он шоҳ , заҳҳокро нест даст

بر آن شاه، ضحّاک را نیست دست

Натарсад ҷуз аз поки яздони зи кас

نترسد جز از پاک یزدان ز کس

Паноҳи шумо зоизд ӯйасту бас

پناه شما ز ایزد اوی است و بس

Тавонад ки дорад шуморо нигоҳ

تواند که دارد شما را نگاه

Ба яздон ва ӯ кард бояд паноҳ

به یزدان و او کرد باید پناه

Баромад кунун солиёни бишмор

برآمد کنون سالیان بیشمار

Ки ҳастем паии хаста ӣ рӯзгор

که هستیم پی خستهٔ روزگار

зи моу ниёкони мо чарх , меҳр

ز ما و نیاکان ما چرخ، مهر

Бурӣдаи сет эй хусрави хўбчҳр

بریده‌ست ای خسرو خوب‌چهر

Надодем ҳаргизи туро дардисар

ندادیم هرگز تو را دردسر

Накардем бар марзи хусрави гузар

نکردیم بر مرز خسرو گذر

Кунун кор аз андозаи андари гузашт

کنون کار از اندازه اندر گذشت

зи гардани ҳамон об бар сари гузашт

ز گردن همان آب بر سر گذشت

Сар кӯҳ дорему душмани зи пас

سر کوه داریم و دشمن ز پس

Туро донам имрӯзи фарёди рас

تو را دانم امروز فریادرس

Ки оре бар хеши моро фурӯд

که آری بر خویش ما را فرود

зи мо бар ту эй шоҳи зебо , дуруд

ز ما بر تو ای شاه زیبا، درود

Чу аз номаи бардошти калаки равон

چو از نامه برداشت کلک روان

Яке номзад кард бо корвон

یکی نامزد کرد با کاروان

Ба бозоргонони басӣ чиз дод

به بازارگانان بسی چیز داد

зи динори вази асби тозии нажод

ز دینار وز اسب تازی‌نژاد

Бирафтанд бо номау марди шоҳ

برفتند با نامه و مرد شاه

Ба пеши бҳки хусрави никхўоаҳ

به پیش بهک خسرو نیکخواه

Чу огаҳ шуд аз номау мард ӯ

چو آگه شد از نامه و مرد او

Бидонаст сартосари он дард ӯ

بدانست سرتاسر آن درد او

Бипечеду андари дилаши коркард

بپیچید و اندر دلش کار کرد

Ба кори андараши рой ҳушёр кард

به کار اندرش رای هشیار کرد

Фиристодаро дошт меҳмони се рӯз

فرستاده را داشت مهمان سه روز

Чаҳорум чу бФрўхт гетӣ фурӯз

چهارم چو بفروخت گیتی‌فروز