Бифармуд то пешаш омад дабир

بفرمود تا پیشش آمد دبیر

Ҷавонии хрдпрўри тизўир

جوانی خردپرور تیزویر

Яке посух нома фармуд шоҳ

یکی پاسخ نامه فرمود شاه

Ба номи худованди хуршеду моҳ

به نام خداوند خورشید و ماه

Шаби тира аз моҳ равшан кунад

شب تیره از ماه روشن کند

Заминро зи хуршед ҷавшан кунад

زمین را ز خورشید جوشن کند

Баҳори орад аз мағзи сармои бурун

بهار آرد از مغز سرما برون

Ҷаҳонӣ биорояд аз коф ва навен

جهانی بیاراید از کاف و نون

Раседу бдонстми ин достон

رسید و بدانستم این داستان

Ки гуфтӣ ту эй моя ӣ расатон

که گفتی تو ای مایهٔ راستان

Дижами гаштам аз рӯзгори дижам

دژم گشتم از روزگار دژم

Ки борад бар ин тухмаи чандини ситам

که بارد بر این تخمه چندین ستم

Ки дорад худ аз чархи гардуни вафо

که دارد خود از چرخ گردون وفا

Ки дорад чунон тухмаро бенаво

که دارد چنان تخمه را بینوا

Валикини кас аз розаш огоҳ нест

ولیکن کس از رازش آگاه نیست

Ба кораши маро ва туро роҳ нест

به کارش مرا و تو را راه نیست

Саранҷом бояд ки некӯ шавад

سرانجام باید که نیکو شود

Тани шоҳи Эрон бнирў шавад

تن شاه ایران به نیرو شود

Шавад чархи гарданда бо ӯ ба меҳр

شود چرخ گردنده با او به مهر

براردи дамор аз тани диўчҳр

برآرد دمار از تن دیوچهر

Ва дигар ки ҷустии зи чокари паноҳ

و دیگر که جستی ز چاکر پناه

Паноҳи ту бодои худованди моҳ

پناه تو بادا خداوند ماه

Марои кишвару лашкари оростаи сет

مرا کشور و لشکر آراسته‌ست

Ҳамаи ганҷу хонаи пар аз хостаи сет

همه گنج و خانه پر از خواسته‌ست

Ба бахт ту ҳастам , нагӯям ки нест

به بخت تو هستم، نگویم که نیست

Ки ин хона , вони хона ҳар ду яке сет

که این خانه، وآن خانه هر دو یکی‌ست

Аз асбони тозӣ ва хуфтону теғ

از اسبان تازی و خفتان و تیغ

зи ту шаҳрёро надорам дареғ

ز تو شهریارا ندارم دریغ

Валикин аз он ҷои ноустувор

ولیکن از آن جای نااستوار

Маро эминӣ нест аз рӯзгор

مرا ایمنی نیست از روزگار

Ба ранҷами зи заҳҳокёни моҳу сол

به رنجم ز ضحّاکیان ماه و سال

Марои рӯзу шаби шоҳи чини бадсигол

مرا روز و شب شاه چین بدسگال

Чу огоҳ гардад ки ҳастӣ барам

چو آگاه گردد که هستی برم

براردи дамор аз зҳмаҳи лашкарам

برآرد دمار از همه لشکرم

Яке лашкари орад ки хуршеди пок

یکی لشکر آرد که خورشید پاک

Ба Мочӣн дижам гардад аз тираи хок

به ماچین دژم گردد از تیره خاک

На кўшиднм рӯй бо он сипоҳ

نه کوشیدنم روی با آن سپاه

На кардан тавонам туро зу паноҳ

نه کردن توانم تو را زو پناه

Марои бим ҷон бошад аз теғ кӯш

مرا بیم جان باشد از تیغ کوش

Гарон гар наёядат бишинав ба ҳуш

گران گر نیایدت بشنو به هوش

Ҷавонмардӣ аз моя ӣ ростии сет

جوانمردی از مایهٔ راستی‌ست

Дурӯғи фузӯнии ҳамаи костии сет

دروغ فزونی همه کاستی‌ست

Бар ростии равшаноӣ буд

برِ راستی روشنایی بوَد

Дурустии сари порсое буд

درستی سرِ پارسایی بوَد

Агар рост бошӣ ва бошӣ дуруст

اگر راست باشی و باشی درست

Чунон дон ки ҳар ду ҷаҳон он туаст

چنان دان که هر دو جهان آنِ توست

Кунун ман туро раҳи намоями ниҳон

کنون من تو را ره نمایم نهان

Ба андарзи ҷамшеди шоҳи ҷаҳон

به اندرز جمشید شاه جهان

Ду Мочӣни яке аидрўӣ тараст

دو ماچین یکی ایدروی ترست

Ба Мочӣни ман бояд омад нахуст

به ماچینِ من باید آمد نخست

Пас он гоҳи як моҳаи роҳи андари об

پس آن گاه یک ماهه راه اندر آب

Ба киштӣ бибояд шудан бо шитоб

به کشتی بباید شدن با شتاب

Яке кӯҳи бинии сари моҳ , жарф

یکی کوه بینی سرِ ماه، ژرف

Дирозоу паҳноу болои шигарф

درازا و پهنا و بالا شگرف

зи дарёи неи тан шуда дар ҳаво

ز دریا نی تن شده در هوا

Ба фармони яздони фармонраво

به فرمان یزدان فرمانروا

Даризои фарсангаш ояд дивист

درازای فرسنگش آید دویست

Дирозоу паҳноаш ҳар ду яке аст

درازا و پهناش هر دو یکی است

Бидон кӯҳи ҳаштод шаҳр гузин

بدان کوه هشتاد شهر گزین

Ки ҳар як накӯтар зи мо чину чин

که هر یک نکوتر ز ماچین و چین

Бар он шаҳрҳо бар чаҳорон ҳазор

بر آن شهرها بر چهاران هزار

Даҳ ояд пар аз боғу пари миваи дор

ده آید پر از باغ و پر میوه‌دار

Яке шаҳриёраст бар кӯҳу шаҳр

یکی شهریار است بر کوه و شهر

зи гетии ҳамаи Комроняши баҳр

ز گیتی همه کامرانیش بهر

Ҳшиўори шоҳӣу тиҳўри ном

هشیوار شاهی و «طیهور» نام

Расонидаи бахти баландаш ба ком

رسانیده بخت بلندش به کام

зи яздони парастӣ чунонаст шоҳ

ز یزدان‌پرستی چنان است شاه

Ки гӯйӣ накарда сети ҳаргизи гуноҳ

که گویی نکرده‌ست هرگز گناه

Бидон кӯҳи як ҷой роҳасту бас

بدان کوه یک جای راه است و بس

Ки натавон бар он роҳ рафтан ду кас

که نتوان بر آن راه رفتن دو کس

Яке сахти дарбанд чун чоҳи жарф

یکی سخت دربند چون چاه ژرف

Ҳамаи солаи огндаҳи бинии зи барф

همه ساله آگنده بینی ز برف

Агар ҳар чаҳ дар рӯй гетии сипоҳ

اگر هر چه در روی گیتی سپاه

Наад сар бидон номбурдори шоҳ

نهد سر بدان نامبردار شاه

Ба дар , мардашон боздорад зи кӯҳ

به در، مردشان بازدارد ز کوه

Натарсанд , на ҷанг оваранд бо гуруҳ

نترسند، نه جنگ آورند با گروه

Чунинасту зини хубтар кишвар аст

چنین است و زین خوبتر کشور است

зи реги биёбони фузун лашкар аст

ز ریگ بیابان فزون لشکر است

Бародар нахуфт армрои солу моҳ

برادر نخفت ار مرا سال و ماه

Чунон номвари хусрави никхўоаҳ

چنان نامور خسرو نیکخواه

Турогар буд назд он шоҳи рой

تو را گر بود نزد آن شاه رای

Ҳама ҳарчӣ бояд ман орми биҷой

همه هرچه باید من آرم به جای

Бисозам , фиристам ба дарёи канор

بسازم، فرستم به دریا کنار

Ту оҳанг дарё кун эй шаҳриёр

تو آهنگ دریا کن ای شهریار

Чу наздики дарёи рисӣ , ҳам замон

چو نزدیک دریا رسی، هم زمان

Сипоҳами сӯй ту расад бе гумон

سپاهم سوی تو رسد بی‌گمان

Фиристам танӣ чанд бо ту ба роҳ

فرستم تنی چند با تو به راه

Кунам номае назд тиҳўри шоҳ

کنم نامه ای نزد طیهور شاه

зи кори ту агоаҳи грдонмш

ز کار تو آگاه گردانمش

Ба яздону дӯзахи бтрсонмш

به یزدان و دوزخ بترسانمش

Чу он ҷо раседӣ , шудӣ бе газанд

چو آن جا رسیدی، شدی بی‌گزند

Чаҳ заҳҳоки ҷодӯ , чаҳ деви нижанд

چه ضحاک جادو، چه دیو نژند

Агар мурғ парон шавад пилгўш

اگر مرغ پرّان شود پیلگوش

Вагар кӯш гардад ҳумоюни сурӯш

وگر کوش گردد همایون سروش

Наёбад ба фарсанги он кӯҳи роҳ

نیابد به فرسنگ آن کوه راه

Ту ба дон кунун эй сарафрози шоҳ

تو به دان کنون ای سرافراز شاه

Пизишк арча донанда ӣ нарму хушк

پزشک ارچه دانندهٔ نرم و خشک

зи бемор беҳтар надонад пизишк

ز بیمار بهتر نداند پزشک

Фиристодаро дод бисёр чиз

فرستاده را داد بسیار چیز

Чунон шуд ки чизаш набоист низ

چنان شد که چیزش نبایست نیز

Якеро фиристод бо ӯ ба ҳам

یکی را فرستاد با او به هم

Ки аз отбин бар расад беш ва кам

که از آتبین بر رسد بیش و کم

Ба дарё агар ҳеҷ рой оварад

به دریا اگر هیچ رای آورد

Наёяд , суханҳо биҷой оварад

نیاید، سخن‌ها به جای آورد

Бисозад ҳама ҳар чаҳ ояд бакор

بسازد همه هر چه آید به کار

Фиристад ба наздики дарёи канор

فرستد به نزدیک دریا کنار

Фиристодагон барграфтанд роҳ

فرستادگان برگرفتند راه

Ба даҳ рӯзаи рафтанди наздики шоҳ

به ده روزه رفتند نزدیک شاه

зи посухи дили отбини гашти шод

ز پاسخ دل آتبین گشت شاد

Фиристодаро чиз бисёр дод

فرستاده را چیز بسیار داد

Бадв гуфт рӯи шоҳи худро бигӯӣ

بدو گفت رو شاه خود را بگوی

Ки моро ҳаминаст имрӯз рӯй

که ما را همین است امروز روی

Ту аз киштӣ ва ҳар чаҳ бояд бисоз

تو از کشتی و هر چه باید بساز

Ба дарё фирист эй шаҳи сарфароз

به دریا فرست ای شه سرفراز

Ки ман бо сипоҳ инак оем ҳаме

که من با سپاه اینک آیم همی

Фузун аз ду ҳафтаи нпоими ҳаме

فزون از دو هفته نپایم همی

Фиристодаи баргашту бардошти роҳ

فرستاده برگشت و برداشت راه

Беозор бар кӯҳ бинишаст шоҳ

بی‌آزار بر کوه بنشست شاه

На фармуд ҷанг ва на андохти санг

نه فرمود جنگ و نه انداخت سنگ

Баробар ҳаме кард душмани диранг

برابر همی کرد دشمن درنگ

Чу як моҳи дигари баромад бар ин

چو یک ماه دیگر برآمد بر این

Дижами гашт аз он кӯҳи солори чин

دژم گشت از آن کوه سالار چین