Чу огаҳ шуд аз нома ӣ отбин

چو آگه شد از نامهٔ آتبین

Ту гуфтӣ бибаста сети поиши замин

تو گفتی ببسته‌ست پایش زمین

Ду дида ба лؤлؤи бёгнди пар

دو دیده به لؤلؤ بیاگند پُر

Канораш шуд аз дидагони пари з дар

کنارش شد از دیدگان پر ز دُر

Ҳаме гуфт лабҳо пар аз боди сар

همی گفت لب‌ها پر از باد سر

Ки бо никмрдони замона чаҳ кард !

که با نیکمردان زمانه چه کرد!

Дариғо ки он покдинони пеш

دریغا که آن پاکدینان پیش

Гузаштанд ва пайдо шуд ин зишти кеш !

گذشتند و پیدا شد این زشت کیش!

зи гетӣ бурӣда шуд он тухми пок

ز گیتی بریده شد آن تخم پاک

Ҷаҳони гашт бар дасти девони ҳалок

جهان گشت بر دست دیوان هلاک

Бузургони парогандаи гаштанд низ

بزرگان پراگنده گشتند نیز

Нигар то ба гетии бтар зин чаҳ чиз

نگر تا به گیتی بتر زین چه چیز

Фиристода ӣ отбинро бихонад

فرستادهٔ آتبین را بخواند

Бипурсед ва дар пешгоҳаши нишонд

بپرسید و در پیشگاهش نشاند

Ки бо ман бигӯ то чигуна сети кор

که با من بگو تا چگونه‌ست کار

Куҷо пеш рафтӣ ту аз шаҳриёр

کجا پیش رفتی تو از شهریار

зи дарбанди гуфто ба як рӯзаи роҳ

ز دربند گفتا به یک روزه راه

Марои пеш хусрав фиристод шоҳ

مرا پیش خسرو فرستاد شاه

Ба дастур фармуд то нома кард

به دستور فرمود تا نامه کرد

Ҳамаи мардумӣ бар сар хома кард

همه مردمی بر سر خامه کرد

Ки шоҳи ҷаҳони шодбоду дуруст

که شاه جهان شاد باد و درست

Сӯии хона ӣ хештани роҳи ҷуст

سوی خانهٔ خویشتن راه جست

Ҳама пеш туаст ончӣ дорам зи ганҷ

همه پیش توست آنچه دارم ز گنج

Вагар ҷон гузинӣ надорам ба ранҷ

وگر جان گزینی ندارم به رنج

Чу андар раседӣ туро бок нест

چو اندر رسیدی تو را باک نیست

Ба пеши ту камтари з заҳҳок нест

به پیش تو کمتر ز ضحّاک نیست

Марои подшоҳии ҳама пеш туаст

مرا پادشاهی همه پیش توست

Дилу ҷони ман марҳам риш туаст

دل و جان من مرهم ریش توست

Равонаст фармонат бар лашкарам

روان است فرمانت بر لشکرم

Чу лашкари зи фармонат ман нагузарам

چو لشکر ز فرمانت من نگذرم

Ҳаме бош чандон ки хоҳӣ ба ком

همی باش چندان که خواهی به کام

Шабу рӯз бо шодкомӣу ҷом

شب و روز با شادکامی و جام

Чунин то зи заҳҳоку девони зафт

چنین تا ز ضحّاک و دیوان زفت

Ҷаҳон пок гардад чу ҷамшед гуфт

جهان پاک گردد چو جمشید گفت

Чу гардад туро кори гетии бком

چو گردد تو را کار گیتی به کام

Аз эдар ба шодӣ ба шоҳии хиром

از ایدر به شادی به شاهی خرام

Фиристодагонро басӣ дод зар

فرستادگان را بسی داد زر

Чаҳ асбу қабоу кулоҳу камар

چه اسب و قبا و کلاه و کمر

Фиристодагони бҳкро бихонад

فرستادگان بهک را بخواند

Бахӯбӣ гасӣ кард ва киштӣ баранд

بخوبی گُسی کرد و کشتی براند

Вази он пас ду фарзанди худро бихонад

وز آن پس دو فرزند خود را بخواند

Мари он ҳар дуро бо сипаҳи брншонд

مر آن هر دو را با سپه برنشاند

Пазира фиристодашон назд шоҳ

پذیره فرستادشان نزد شاه

Ҳаме рафт чун мавҷи дарёи сипоҳ

همی رفت چون موج دریا سپاه

Фиристода чун назд хусрав расед

فرستاده چون نزد خسرو رسید

Ба номаи чунон мардумӣҳо бидид

به نامه چنان مردمی‌ها بدید

Аз он некуӣ шодмон шуд ба дил

از آن نیکویی شادمان شد به دل

Валикини зи тиҳўри гашт ӯ хаҷал

ولیکن ز طیهور گشت او خجل