Бидонаст тиҳўри кони шери дил

بدانست طیهور کآن شیردل

Шуд аз кори нахчири турони хаҷал

شد از کار نخچیر توران خجل

Бадв гуфт к-эии шоҳи боҳушу санг

بدو گفت کای شاه با هوش و سنگ

Нигар то надории дили хеши танг

نگر تا نداری دل خویش تنگ

Ки имрӯз бигузашт аз ту шикор

که امروز بگذشت از تو شکار

Ба чанг ту ояд дигар рӯзгор

به چنگ تو آید دگر روزگار

На кидии зи ту даври сустии рск

نه کیدی ز تو دور سستی رسک

Ки нахчир дорад аз ӯ то диранг

که نخچیر دارد از او تا درنگ

Сутурони мо ҳам бикрдори бод

ستوران ما هم به کردار باد

Ки доранд аз асбони обӣ , нажод

که دارند از اسبان آبی، نژاد

Ба нахчир барнагзарад зу шикор

به نخچیر برنگذرد زو شکار

Сагу юзи моро наёяд бакор

سگ و یوز ما را نیاید به کار

Бипурсед кин рой чун оваред

بپرسید کاین رای چون آورید

Ки асбони зи дарё бурун оваред

که اسبان ز دریا برون آورید

Бадв гуфт тиҳўр , гоҳи баҳор

بدو گفت طیهور، گاهِ بهار

Фиристам фаровон ба дарёи канор

فرستم فراوان به دریا کنار

Аз он бодпоёни тозии нажод

از آن بادپایان تازی‌نژاد

Ба тани ҳамчуи гург ва ба таги ҳамчуи бод

به تن همچو گرگ و به تگ همچو باد

Ббндндшони пеши худ ҳар касе

ببندندشان پیش خود هر کسی

Нигаҳбони гуморами бадишони басӣ

نگهبان گمارم بدیشان بسی

з дарё барояд шаби тираи асб

ز دریا برآید شب تیره اسب

Дмону ?данони ҳамчуи озргшсб

دمان و دنان همچو آذرگشسب

Чу буии тан Модён башнавад

چو بوی تن مادیان بشنود

Чу боди дмони сӯй эшон шавад

چو باد دمان سوی ایشان شود

Кунад гшнӣ ва бозгардад ба об

کند گشنی و بازگردد به آب

Пушаймон шавад , бозгардад ба об

پشیمان شود، بازگردد به آب

Битозад бидон , то кунадашон табоҳ

بتازد بدان، تا کندشان تباه

Кунад оташи он кас ки дорад нигоҳ

کند آتش آن کس که دارد نگاه

Чу чашм афганд сӯии оташи биҷой

چو چشم افگند سوی آتش به جای

Бимонад , гурезон шавад бозҷоӣ

بماند، گریزان شود بازجای

Аз оташ ба дарё ҷаҳон гардад ӯй

از آتش به دریا جهان گردد اوی

Ба як дидан аз баданаон гардад ӯй

به یک دیدن از بد نهان گردد اوی

Аз оташ битарсад бидон сони сутур

از آتش بترسد بدان سان ستور

Натарсад , ҳамеи мардуми рӯзи кӯр

نترسد، همی مردم روز کور

Чаҳ сангин диланд ин шигифти одамӣ

چه سنگین دلند این شگفت آدمی

Ки аз ҳавл оташ набошад ғамӣ

که از هول آتش نباشد غمی

Ҳамаи солаи дарбанди орад ба зиҳ

همه ساله دربند آرد به‌زه

Вазин ҳар ду китӣ ба рӯй буза

وزین هر دو گیتی به روی بره

Баҳор дигар караи оради падед

بهار دگر کرّه آرد پدید

Аз он асб омад ки хусрав шунид

از آن اسب آمد که خسرو شنید

Ба даҳ солагии зери зини оварем

به ده سالگی زیر زین آوریم

зи дарёи сутурони чунин оварем

ز دریا ستوران چنین آوریم

Ба оби андаруни ҳамчуи моҳии равон

به آب اندرون همچو ماهی روان

Ба кҳсор бар чун палангони давон

به کهسار بر چون پلنگان دوان

Ба пешаш на крг ва на шер ва на мард

به پیشش نه کرگ و نه شیر و نه مرد

Тавонад шудан гар барояд асад

تواند شدن گر برآید اسد

зи гуфтор ӯ хираи гашти отбин

ز گفتار او خیره گشت آتبین

Ҳаме гуфт корӣ шигифтаст ин

همی گفت کاری شگفت است این

Ҳамон гуҳ бифармуд тиҳўри шоҳ

همانگه بفرمود طیهور شاه

Ки ҳар чанд нахчир дорад сипоҳ

که هر چند نخچیر دارد سپاه

Баробари ҳамон србср бахш кард

برابر همان سربسر بخش کرد

зи шодии рухи саракашон Рахш кард

ز شادی رخ سرکشان رخش کرد