Ба тиҳўр гуфт отбин аз миён

به طیهور گفت آتبین از میان

Ки ман бо танӣ чанд аз эрониён

که من با تنی چند از ایرانیان

Ба зинҳори наздики шоҳи омадем

به زنهار نزدیک شاه آمدیم

Бад-ӣни мояи вари боргоҳи омадем

بدین مایه‌ور بارگاه آمدیم

Биҷои ман он кун ки аз ту сазост

به جای من آن کن که از تو سزاست

Ки нои хӯбӣ аз подшо носазост

که ناخوبی از پادشا ناسزاست

Бадв гуфт тиҳўри к-эии поки ҳуш

بدو گفت طیهور کای پاک هوش

Бигуфтӣ , кунун сӯии ман доргўш

بگفتی، کنون سوی من دار گوش

Ба яздон ки парвардгор ман аст

به یزدان که پروردگار من است

Ба сахтӣу андӯҳи ёр ман аст

به سختی و اندوه یار من است

Ки ҳаргиз наҷӯям ман озори ту

که هرگز نجویم من آزار تو

Вагар ҷон шавад дар сари кори ту

وگر جان شود در سرِ کار تو

Биҷой оварам то тавонам вафо

به جای آورم تا توانم وفا

Нмонм ки ояд ба рӯяти ҷафо

نمانم که آید به رویت جفا

Ба душманати нспорм аз ҳеҷ рӯй

به دشمنت نسپارم از هیچ روی

Ту бар гирди андеша ӣ бад мапуӣ

تو بر گردِ اندیشهٔ بد مپوی

Ниёгони мо , шаҳриёрони пеш

نیاگان ما، شهریاران پیش

Касеро надиданд бартари зи хеш

کسی را ندیدند برتر ز خویش

На гардан ниҳоданд кини растар

نه گردن نهادند کین راستر

На Мочӣн ва чин доштанд ва на хар

نه ماچین و چین داشتند و نه خر

Марои подшоҳӣ на зи он кишвар аст

مرا پادشاهی نه ز آن کشور است

Ҷазираи сет ва худ кишварӣ дигар аст

جزیره‌ست و خود کشوری دیگر است

Бар ин кӯҳи ҷузи як гузаргоҳ нест

بر این کوه جز یک گذرگاه نیست

Ҳамоно ки дидӣ ҷузи он роҳ нест

همانا که دیدی جز آن راه نیست

зи дарё ки гирди ҷаҳон андар аст

ز دریا که گرد جهان اندر است

Бузургаст вази гавҳарон бартар аст

بزرگ است وز گوهران برتر است

Ду паҳлуаши дарё ки надиҳади гузор

دو پهلوش دریا که ندهد گذار

На заврақ , на киштии тавон крдкор

نه زورق، نه کشتی توان کرد کار

Дигар паҳлу аз роҳи Мочӣну чин

دگر پهلو از راه ماچین و چین

Ҳаме киштӣ ояд зи Эрони замин

همی کشتی آید ز ایران زمین

Чаҳорум ба паҳлу ба як сол ва ним

چهارم به پهلو به یک سال و نیم

Ба дарё ҳаме ронад бояд ба бим

به دریا همی راند باید به بیم

Падед ояд он гоҳи дарёи канор

پدید آید آن گاه دریا کنار

Ҳамон кӯҳи қофи андар ӯ марғзор

همان کوه قاف اندر او مرغزار

з дарё барояд ситамдидаи мард

ز دریا برآید ستمدیده مرد

Дил аз ранҷи дарёи расида ба дард

دل از رنج دریا رسیده به درد

Брордт ва дар чанд шаҳраст боз

برآردت و در چند شهر است باز

Ҳама дар ғаму ранҷу нангу ниёз

همه در غم و رنج و ننگ و نیاز

Баробараши иأҷўҷу мأҷўҷ низ

برابرش یأجوج و مأجوج نیز

Шабу рӯз аз эшон дмоннди чиз

شب و روز از ایشان دمانند چیز

Вази он ҷо бибояд гузаштан ба қоф

وز آن جا بباید گذشتن به قاف

Ниҳоди ҷаҳонро мубин аз газоф

نهاد جهان را مبین از گزاف

зи қоф андар ояд ба сақлобу рӯм

ز قاف اندر آید به سقلاب و روم

Расад буии ободи он марзу бум

رسد بوی آباد آن مرز و بوم

Вази он шаҳрҳо каз пас кӯҳсор

وز آن شهرها کز پس کوهسار

Биёянди бозоргони бишмор

بیایند بازارگان بیشمار

Ба ҳар бист солии биёянд низ

به هر بیست سالی بیایند نیز

Аз он ҷои биоранди ҳаргунаи чиз

از آن جا بیارند هرگونه چیز

Ту ин хонаро хона ӣ хеши дон

تو این خانه را خانهٔ خویش دان

Марои ҳам падари дон ва ҳам хеши дон

مرا هم پدر دان و هم خویش دان

Ба рӯзи оҳӯи аФгн , ба шаби ҷоми гир

به روز آهو افگن، به شب جام گیر

Бути моҳи пайкар дар оғӯши гир

بت ماه‌پیکر در آغوش گیر

Чунон дони ту эй пурҳунари шаҳриёр

چنان دان تو ای پرهنر شهریار

Ки сол андар омад фузун аз ҳазор

که سال اندر آمد فزون از هزار

Ки бунёди ин шаҳр мо карда ем

که بنیاد این شهر ما کرده‌ایم

Бад-ӣни сон ба гардун бароварда ем

بدین سان به گردون برآورده‌ایم

Ниёӣ ман афганд бунёди шаҳр

نیای من افگند بنیاد شهر

Ки ӯро ҳамеи равшании боди баҳр

که او را همی روشنی باد بهر

Мари ин шаҳрро ном худ барниҳод

مر این شهر را نامِ خود برنهاد

Бидон то бидорем номаш ба ёд

بدان تا بداریم نامش به یاد

Бад-ӣни кӯҳи кас ҳеҷ наниҳод пой

بدین کوه کس هیچ ننهاد پای

Мари ин разм бо кас накарда сети рой

مر این رزم با کس نکرده ست رای

Бар ӯ отбин офарин кард ва гуфт

بر او آتبین آفرین کرد و گفت

Ки бо ҷони хусрави хиради боди ҷуфт

که با جان خسرو خرد باد جفت

Ҳама ҳарчӣ гӯйӣ чунинаст рост

همه هرچه گویی چنین است راست

Аз андарзи ҷамшеди чизеи накост

از اندرز جمشید چیزی نکاست

Ки ту меҳрбонӣу яздони параст

که تو مهربانی و یزدان‌پرست

Паноҳ аз ту беҳтар наёяд ба даст

پناه از تو بهتر نیاید به دست

Ба дастур фармуд кондрзи шоҳ

به دستور فرمود کاندرزِ شاه

Ҳам акнӯн биовар барӣни пешгоҳ

هم اکنون بیاور براین پیشگاه

Биоварад дастури ҳам дар замон

بیاورد دستور هم در زمان

Ба тиҳўри брхўондши тарҷумон

به طیهور برخواندش ترجمان

набишта чу бишунид аз он пеши байн

نبشته چو بشنید از آن پیش‌بین

Ҳаме хонд бар донишаши офарин

همی خواند بر دانشش آفرین

Бар ӯ бӯса дод ва ба зорӣ гирист

بر او بوسه داد و به زاری گریست

Бад-ӣни дониши андари ҷаҳон , гуфт кист

بدین دانش اندر جهان، گفت کیست

Дариғо ки барадаст он бднжод

دریغا که بر دستِ آن بدنژاد

Чунин дониш хусравӣ шуд ба бод

چنین دانش خسروی شد به باد

Бабўсед пас дида ӣ отбин

ببوسید پس دیدهٔ آتبین

Бадв гуфт к-эии шаҳриёри замин

بدو گفت کای شهریار زمین

Ҷаҳони офарин аз ту хушнӯди бод

جهان آفرین از تو خشنود باد

Дил кӯшу заҳҳоки пари дӯди бод

دل کوش و ضحاک پر دود باد

Чу ин ҷо раседӣ миндиш ҳеҷ

چو این جا رسیدی میندیش هیچ

Майу ҷому шодӣу ромиши бсич

می و جام و شادی و رامش بسیچ

Ки савганд хӯрдам ба моҳ ва ба меҳр

که سوگند خوردم به ماه و به مهر

Ба ҷони гиромӣу хуршеди чеҳр

به جان گرامی و خورشید چهر

Ки то бошӣ эдар нёзормт

که تا باشی ایدر نیازارمت

Чу ҷони гиромӣ ҳаме дорамат

چو جان گرامی همی دارمت

Нмонм ки душман бибинад рахт

نمانم که دشمن ببیند رخت

На ҳаргиз ба зиштӣ кунам посухат

نه هرگز به زشتی کنم پاسخت

Ба пеш ту дорам тану хоста

به پیش تو دارم تن و خواسته

Ҳамин лашкари гшни ороста

همین لشکر گشن آراسته

Бифармуд то сӣ канизак чу моҳ

بفرمود تا سی کنیزک چو ماه

Парастанда оварад наздики шоҳ

پرستنده آورد نزدیک شاه

Ҳамаи поикўбу ҳамаи чанги соз

همه پایکوب و همه چنگ ساز

Ҳамаи длФрибу ҳамаи длнўоз

همه دلفریب و همه دلنواز

Ба чеҳраи саросари гули зоўлӣ

به چهره سراسر گل زاولی

Ба ғамзаи ҳамаи ҷодӯии бобулӣ

به غمزه همه جادوی بابلی

Ба болои бикрдори сарви равон

به بالا به کردار سرو روان

Ба рухсор ҳамчун гулу арғавон

به رخسار همچون گل و ارغوان

Камон карда аз машки Соро ба зиҳ

کمان کرده از مشک سارا به زه

Каманд абирӣ зада бар гиреҳ

کمند عبیری زده بر گره

Ба бозӣ ва ромиш кашиданд даст

به بازی و رامش کشیدند دست

Аз эшон ҳама хира шуд марди маст

از ایشان همه خیره شد مرد مست

Ба поёни базми он батонро рама

به پایان بزم آن بتان را رمه

Бидод он батон отбинро ҳама

بداد آن بتان آتبین را همه

Ду асб гиронмоя додаш бниз

دو اسب گرانمایه دادش بنیز

зи дебои зарбафту ҳаргунаи чиз

ز دیبای زربفت و هرگونه چیز

Яке тахт бо афсари шоҳвор

یکی تخت با افسر شاهوار

зи ёқӯту пирӯза ӯро нигор

ز یاقوت و پیروزه او را نگار

Чу бо отбини ҳуш бегона шуд

چو با آتبین هوش بیگانه شد

Бидон шодкомии сӯй хона шуд

بدان شادکامی سوی خانه شد

Ҳамаи шаби зи дидорашон буд шод

همه شب ز دیدارشان بود شاد

зи шодӣу мастӣ ҳаме дод дод

ز شادی و مستی همی داد داد

Қамар дид чун дидагон боз кард

قمر دید چون دیدگان باز کرد

Бишуд ҳуши якборагиро зи мард

بشد هوش یکبارگی را ز مرد

Фузун будашон хӯбӣ аз икдгр

فزون بودشان خوبی از یکدگر

Ҳамин зон , ҳамон зини басии хубтар

همین زآن، همان زین بسی خوبتر

Зану марди он шаҳр монанди моҳ

زن و مرد آن شهر مانند ماه

Рухии ҳамчуи хуршеду рӯе чу моҳ

رخی همچو خورشید و رویی چو ماه

Ба дидани парӣ ва ба болои шигарф

به دیدن پری و به بالا شگرف

Ба рухсора монандаи ӣ хӯну барф

به رخساره مانندهٔ خون و برف

Хуши овозу нозкдл ва тундараст

خوش آواز و نازکدل و تندرست

Кадомин ки пайванд эшон наҷуст

کدامین که پیوند ایشان نجست