Бар он буд се моҳи солори чин

بر آن بود سه ماه سالار چین

Ки рафтаи сети пеши бҳки отбин

که رفته‌ست پیش بهک آتبین

Яке нома фармуд назд бҳк

یکی نامه فرمود نزد بهک

зи сар то ба поёни сухан бе намак

ز سر تا به پایان سخن بی‌نمک

Ки рози ту наздики ман шудаи дуруст

که راز تو نزدیک من شد درست

Ки он бдгҳротбин пеш туаст

که آن بدگهر آتبین پیش توست

Агар бандае ту ба дили шоҳ ро

اگر بنده‌ای تو به دل شاه را

Чаро роҳ додӣ ту бадхоҳ ро

چرا راه دادی تو بدخواه را

Ба сад чора аз дасти фарзанди ман

به صد چاره از دست فرزند من

Аз ин лашкару хешу пайванди ман

از این لشکر و خویش و پیوند من

Шуд овора аз беша ӣ чин ба кӯҳ

شد آواره از بیشهٔ چین به کوه

Пас аз кӯҳи пеш ту шуд бо гуруҳ

پس از کوه پیش تو شد با گروه

Кунун гар нахоҳӣ ки ёбии газанд

کنون گر نخواهی که یابی گزند

Мари он бе бенонро якояк бабанд

مر آن بی‌بنان را یکایک ببند

Нигаҳдор , то ман фиристам сипоҳ

نگهدار، تا من فرستم سپاه

Бидон то фиристӣ бад-ӣни боргоҳ

بدان تا فرستی بدین بارگاه

Вагар ҷузи чунин рой дигар кунӣ

وگر جز چنین رای دیگر کنی

Ҳамеи оташи тез бар сар кунӣ

همی آتش تیز بر سر کنی

Фиристода омад ба Мочӣн чу бод

فرستاده آمد به ماچین چو باد

Бар шоҳ шуд , номаи пешаши ниҳод

برِ شاه شد، نامه پیشش نهاد

Чу огоҳ шуд зончаҳ дар нома буд

چو آگاه شد زآنچه در نامه بود

Фаровони ҳамеи шоҳи чинро ситуд

فراوان همی شاه چین را ستود

Фиристодаро кард хушнӯд низ

فرستاده را کرد خشنود نیز

Ба дебоу динору ҳаргунаи чиз

به دیبا و دینار و هرگونه چیز

Ҳамон гуҳи яке посух нома кард

همان گه یکی پاسخ نامه کرد

Ки бо душмани шоҳи ғами боду дард

که با دشمن شاه غم باد و درد

Дурустаст наздики шоҳи ин сухан

درست است نزدیک شاه این سخن

Ки ин банда аз рӯзгори куҳан

که این بنده از روزگار کهن

Мари он хонаро бӯдаам дӯстдор

مر آن خانه را بوده‌ام دوستدار

Ситойишгари фараи шаҳриёр

ستایشگر فرّهٔ شهریار

Аз эрониён гар раседӣ хабар

از ایرانیان گر رسیدی خبر

Ки доранд дар кишвари ман гузар

که دارند در کشور من گذر

На хуши хўрдмии ман на осўдмӣ

نه خوش خوردمی من نه آسودمی

Сари душмани шоҳи брбўдмӣ

سر دشمن شاه بربودمی

Фрстодмии пеши дорои чин

فرستادمی پیش دارای چین

Маро низ номии бадӣ дар замин

مرا نیز نامی بُدی در زمین

Валикин чаҳ судаст кони бднжод

ولیکن چه سود است کان بدنژاد

Шаб тира бигузашт аз эдар чу бод

شب تیره بگذشت از ایدر چو باد

Сари ҳафта чун гаштами огоҳ аз ин

سر هفته چون گشتم آگاه از این

Сипоҳӣ фиристодам аз пас ба кин

سپاهی فرستادم از پس به کین

Ба дарёи расиданд бебаргу соз

به دریا رسیدند بی برگ و ساز

Чу касро надиданд гаштанди боз

چو کس را ندیدند گشتند باز

Сипаҳро ба киштии дароварда буд

سپه را به کشتی درآورده بود

Буна низ бо хештани барда буд

بُنه نیز با خویشتن برده بود

Ба сӯии ҷазира ӣ бсило расед

به سوی جزیره‌یْ بسیلا رسید

Ба наздики тиҳўр , чун ман шунид

به نزدیک طیهور، چون من شنید

Агар гардад он шоҳ бар ман дурушт

اگر گردد آن شاه بر من درشت

Ки ман дидаам отбинро дуруст

که من دیده‌ام آتبین را درست

Надорам зи подоФраҳи шоҳи дард

ندارم ز پادافره شاه درد

Ба ман бар раво дорам ӯ ҳарчӣ кард

به من بر روا دارم او هرچه کرد

Фиристода шуд , гуфт бо шоҳи чин

فرستاده شد، گفت با شاه چین

Ки шаби рондау бргзшти отбин

که شب رانده و برگذشت آتبین

На огоҳ бӯда сети он коҳи дил

نه آگاه بوده‌ست آن کاه‌دل

Вази ин нома ӣ шоҳи гашт ӯ хаҷал

وز این نامهٔ شاه گشت او خجل

Бадв гуфт душман чу бечораи гашт

بدو گفت دشمن چو بیچاره گشت

Ҳамон ба ки мурда ,гар овораи гашт

همان به که مرده، گر آواره گشت