Омад насиму буи ту оварад сӯии ман

آمد نسیم و بوی تو آورد سوی من

Бодои фидои ҷони насими ту ҷону тан

بادا فدای جان نسیم تو جان و تن

Ваа ваа чаҳ гӯямат ки чаҳ хандон ва шод дошт

وه وه چه گویمت که چه خندان و شاد داشت

Моро насими васли Увайс аз сӯии қарн

ما را نسیم وصل اویس از سوی قرن

эй дӯст то насим ту бишунидам аз сабо

ای دوست تا نسیم تو بشنیدم از صبا

Аз чашмами аўФтоди гулу лолау саман

از چشمم اوفتاد گل و لاله و سمن

То накҳати шмомаҳ ӣ зулфат шунида ам

تا نکهت شمامهٔ زلفت شنیده‌ام

Ошуфта шуд зи шавқ , дилу ҷони мумтаҳан

آشفته شد ز شوق، دل و جان ممتحن

Буии насими зулфи ту олам гирифта аст

بوی نسیم زلف تو عالم گرفته است

Магушоӣ банди гесуу олам ба ҳам мазан

مگشای بند گیسو و عالم به هم مزن

Ҳқо ки бо нисоем анфоси халқи ту

حقّا که با نسایم انفاس خلق تو

Бар буии хеш таъна занад машк дар хутан

بر بوی خویش طعنه زند مشک در ختن

Умрӣаст то ба шавқи рухи длФриби ту

عمریست تا به شوق رخ دلفریب تو

Афкандааст зулфи ту дар гарданами расан

افکنده است زلف تو در گردنم رسن

То кӣ зи иштиёқи ту ҷони мубталои шавқ

تا کی ز اشتیاق تو جان مبتلای شوق

То кӣ бар орзӯии ту дили хаста аз ҳузн

تا کی بر آرزوی تو دل خسته از حَزَن

Май нолам аз ҳавои ту монанди неи зи бод

می‌نالم از هوای تو مانند نی ز باد

Май сӯзам аз фироқи ту чун шамъ дар локин

می‌سوزم از فراق تو چون شمع در لکن

эй маи биёу нури даҳ ин кунҷи тира ро

ای مه بیا و نور ده این کنج تیره را

эй гули биё ва шод кун атрофи ин чаман

ای گل بیا و شاد کن اطراف این چمن

Вар на зи дасти ҷаври ту ширини рӯзгор

ورنه ز دست جور تو شیرین روزگار

Дод оварам ба боргаҳи хусрави змн

داد آورم به بارگه خسرو زَمَن

Хуршеди осмони бузургии мғиси дайн

خورشید آسمان بزرگی مغیث دین

Меҳри сипеҳри мардумӣу шоҳи пилтан

مهر سپهر مردمی و شاه پیلتن

Аҳмади Баҳодури онкии зи таъӣд адл ӯст

احمد بهادر آنکه ز تأیید عدل اوست

Ҳар тирро асоси муҳаббати сӯии мҷн

هر تیر را اساس محبّت سوی مجن

Давлат ба гирди машриқу мағриби бгшту боз

دولت به گرد مشرق و مغرب بگشت و باز

Ҳам бозгашт ва кард ба даргоҳ ӯ ватан

هم بازگشت و کرد به درگاه او وطن

Он рустамӣ ки гоҳи набард аз наҳиф ӯ

آن رستمی که گاه نبرد از نهیب او

Кӯҳ гарон билразаду Фарҳод кӯҳ кун

کوه گران بلرزد و فرهاد کوه کن

Душман чу азми разм ту созад ҳнрўро

دشمن چو عزم رزم تو سازد هنرورا

Аввали асос гӯр кунад рост бо кафан

اوّل اساس گور کند راست با کفن

Он сарварӣ ки ҳеҷ надорад ба ҳеҷ рӯй

آن سروری که هیچ ندارد به هیچ روی

Дар ҳеҷ боби ҳеҷ назирӣ ба ҳеҷ фан

در هیچ باب هیچ نظیری به هیچ فن

Ҳқо ки расми зулм ва татовул битофт рӯй

حقّا که رسم ظلم و تطاول بتافت روی

зи онҷо ки кард мураккаби адли ту тохтан

زآنجا که کرد مرکب عدل تو تاختن

Шоҳо дар ту мақсад арбоб ҳоҷатаст

شاها درِ تو مقصد ارباب حاجتست

Раҳмӣ бикун назар ба ман нотавон фикан

رحمی بکن نظر به من ناتوان فکن

Бунёди буқъае ки бузургон ниҳода анд

بنیاد بقعه‌ای که بزرگان نهاده‌اند

эй кони адлу марҳамат обод кун макун

ای کان عدل و مرحمت آباد کن مکن

Чун рӯз равшанаст дар эҳсону адли ту

چون روز روشن است در احسان و عدل تو

Осори бандаи парварӣу лутфи зўолмнн

آثار بنده پروری و لطف ذوالمنن

Дар адл чун Муҳамад ва дар илм чун алӣ

در عدل چون محمّد و در علم چون علی

Дар халқ чун ҳусайнӣу авсоф чун ҳасан

در خُلق چون حسینی و اوصاف چون حسن

эй Подшаҳи нишон ки нишаст аз наҳифи ту

ای پادشه نشان که نشست از نهیب تو

Дар шаҳи раҳи замонаи ғубори ғаму Фтн

در شه‌ره زمانه غبار غم و فتن

Бе ҳеҷ ишоратии зи ҷаноби ямини ту

بی هیچ اشارتی ز جناب یمین تو

Сар бар наёваред Суҳайл аз сӯии Яман

سر بر نیاورید سهیل از سوی یمن

Дар роҳи мадҳат ту дарозаст пои шеър

در راه مدحت تو درازست پای شعر

Гирами раҳи дуои ту кӯтаҳ кунам сухан

گیرم ره دعای تو کوته کنم سخن

Бодои бақои умри ту чндонкаҳи дасти ваҳм

بادا بقای عمر تو چندانکه دست وهم

Кӯтаҳ шавад зи ғояти он умр ёфтан

کوته شود ز غایت آن عمر یافتن

Қудрати баланди боду зи лутфат дар ин ҷаҳон

قَدرت بلند باد و ز لطفت در این جهان

Қадарам баланд кун ки ндонанд қадари ман

قدرم بلند کن که ندانند قدر من