Гуфтам ки як шабии сӯии ҷонон гузар кунам

گفتم که یک شبی سوی جانان گذر کنم

Дуздида дар ҷамоли рух ӯ назар кунам

دزدیده در جمال رخ او نظر کنم

Дилбар агарчӣ аз ман бечора ғофиласт

دلبر اگرچه از من بیچاره غافلست

ӯро зи ҳоли зори дили худ хабар кунам

او را ز حال زار دل خود خبر کنم

Бошад ки пои бӯс занам уфтад иттифоқ

باشد که پای بوس زنم افتد اتّفاق

ё дар хаёлаши дасти умедӣ камар кунам

یا در خیالش دست امیدی کمر کنم

Ҳар шаб ба лавҳи хотири маҷрӯҳи хештан

هر شب به لوح خاطر مجروح خویشتن

Нақши хаёли дӯст ба хӯн ҷигар кунам

نقش خیال دوست به خون جگر کنم

Ҳар бомдоди тарк ғамат мекунад дилам

هر بامداد ترک غمت می‌کند دلم

Ҳар шаби зи дасти ишқи ту фикрӣ дигар кунам

هر شب ز دست عشق تو فکری دگر کنم

Обами гузашт аз сар ва дар оташаши нишонд

آبم گذشت از سر و در آتشش نشاند

Бодам ба дасту хоки раҳ ӯ ба сар кунам

بادم به دست و خاک ره او به سر کنم

Чун бо маниш ба ҳеҷ назар илтифот нест

چون با منش به هیچ نظر التفات نیست

эй дили биё ки аз сари кӯяш сафар кунам

ای دل بیا که از سر کویش سفر کنم

Дил медиҳад ҷавоб ки эй бехирад хамӯш

دل می‌دهد جواب که ای بی خرد خموش

Ҳайҳот аз ин хаёл , ки аз сар бадар кунам

هیهات از این خیال، که از سر به در کنم

Ҷону ҷаҳон чу бар сари кораш ниҳода ам

جان و جهان چو بر سر کارش نهاده‌ام

Чун аз балои рух ӯ ҳазар кунам

چون از بلای رخ او حذر کنم