Пурсӣ зи ман ки чунӣ эй дӯст бе ту чунам

پرسی ز من که چونی ای دوست بی تو چونم

То рӯз аз ду дида ҳар шаби миёни хӯнам

تا روز از دو دیده هر شب میان خونم

Хӯнами зи ҳиҷр дар дили афкандаеу онгоҳ

خونم ز هجر در دل افکنده‌ای و آنگاه

Дории марои зи дида чун ашки сарнигӯнам

داری مرا ز دیده چون اشک سرنگونم

Абрӯии ту ба шухии брбўди дили зи дастам

ابروی تو به شوخی بربود دل ز دستم

Вази чашму зулф то кӣ дорӣ ба сад фусунам

وز چشم و زلف تا کی داری به صد فسونم

То чанд бедилу ёр дар кӯии ҳиҷри гирдам

تا چند بی دل و یار در کوی هجر گردم

Чун нест васли мумкини дили бози даҳ кунунам

چون نیست وصل ممکن دل باز ده کنونم

Ҳар лаҳза бевисолат аз умр мешавад кам

هر لحظه بی وصالت از عمر می‌شود کم

Ҳрдми зи дарди ҳиҷрон ғам мешавад фузунам

هر دم ز درد هجران غم می‌شود فزونم

Зулфаш ба сӯии савдо дил мекашад , зи лаълаш

زلفش به سوی سودا دل می‌کشد، ز لعلش

Як бӯса гар диҳад ёр сокин шавад ҷунунам

یک بوسه گر دهد یار ساکن شود جنونم

Қадии алифи сифат буд андари ҷаҳони хӯбӣ

قدّی الف صفت بود اندر جهان خوبی

Моро вале фироқаш кардаст ҳамчуи нўнм

ما را ولی فراقش کرده‌ست همچو نونم