Дар бодияи ҳиҷри ту саргашта чу гӯйем

در بادیه هجر تو سرگشته چو گوییم

Мо шарҳи ҷафоҳои ту эй дӯст чаҳ гӯйем

ما شرح جفاهای تو ای دوست چه گوییم

Бар боди сабо гарчи бидодӣ ту вафоем

بر باد صبا گرچه بدادی تو وفایم

Сокин шуда бар хок дарат бар сар кӯйем

ساکن شده بر خاک درت بر سر کوییم

Бар дили ғами ҳиҷрони тавъам кӯҳ гаронаст

بر دل غم هجران تواَم کوه گرانست

Бар рӯй чу хуршеди ту ошуфта чу мўиим

بر روی چو خورشید تو آشفته چو موییم

Дам бе ту наёрам задан эй дидау ҳрдм

دم بی تو نیارم زدن ای دیده و هر دم

Аз оби ду дида ба ғамат рӯй бишӯйем

از آب دو دیده به غمت روی بشوییم

Гуфтам ки чу шонаи магарат даст бабўсам

گفتم که چو شانه مگرت دست ببوسم

Фарёд ки дар ишқи ту чун сангу сбўиим

فریاد که در عشق تو چون سنگ و سبوییم

То чанд зании теғи ҷафо бар ман мискин

تا چند زنی تیغ جفا بر من مسکین

Охир на гиёҳем ки ҳар лаҳзаи брўиим

آخر نه گیاهیم که هر لحظه بروییم

Бар ҷону ҷаҳонгар сад аз ин беш кунӣ ҷавр

بر جان و جهان گر صد از این بیش کنی جور

Бо муддаӣони шарҳи ҷафоӣ ту нагӯем

با مدّعیان شرح جفای تو نگوییم