Ба ҷон омад дил аз ҳиҷри ҳабибон
به جان آمد دل از هجر حبیبان
Надорад тоқати ҷаври рақибон
ندارد طاقت جور رقیبان
зи ишқи ту марои дрдист дар дил
ز عشق تو مرا دردیست در دل
намедонанд дирамонаши табибон
نمی دانند درمانش طبیبان
Наме пурсӣ зи ҳоли зорами охир
نمیپرسی ز حال زارم آخر
Наме гӯйии шабии мискини ғарибон
نمیگویی شبی مسکین غریبان
Чаҳ хуш бошад шабӣ то рӯз дар боғ
چه خوش باشد شبی تا روز در باغ
Нидои чангу бонги андалебон
ندای چنگ و بانگ عندلیبان
Хусусан вақти гул дар шодкомӣ
خصوصاً وقت گل در شادکامی
Нишаста рӯй дар рӯй ҳабибон
نشسته روی در روی حبیبان
Насиби ман з гул хораст борӣ
نصیب من ز گل خارست باری
Чаро гаштами чунин аз бе насибон
چرا گشتم چنین از بی نصیبان
Агар маҷнӯн шавам аз ғам аҷаб нест
اگر مجنون شوم از غم عجب نیست
Ки ишқат май баради оби лбибон
که عشقت میبرد آب لبیبان
Наме донеи ҷаҳонӣ дар фироқат
نمیدانی جهانی در فراقت
Гуҳӣ доман даранду гуҳи гиребон
گهی دامن درند و گه گریبان