Сабо шод омадӣ аз кӯии ҷонон

صبا شاد آمدی از کوی جانان

Чаҳ дории рости гӯй аз буии ҷонон

چه داری راست گوی از بوی جانان

Абир ва анбар Сорост гӯйӣ

عبیر و عنبر ساراست گویی

Насими турраи гесуии ҷонон

نسیم طرّه گیسوی جانان

Хуш оварадӣ ки ҷонам тоза кардӣ

خوش آوردی که جانم تازه کردی

Ба буии дилпазир аз кӯии ҷонон

به بوی دلپذیر از کوی جانان

Бирав бодои зи ман дар гарданати бод

برو بادا ز من در گردنت باد

Бабр аз ман паёмии сӯии ҷонон

ببر از من پیامی سوی جانان

Ки ҷон омад маро бар лаб аз ин беш

که جان آمد مرا بر لب از این بیش

Наме тобади фироқ рӯй ҷонон

نمی‌تابد فراق روی جانان

Маро аз қиблагар пурсанад гӯям

مرا از قبله گر پرسند گویم

Шудам миҳроби ҷони абрӯии ҷонон

شدم محراب جان ابروی جانان

Ба рӯй маҳваши он нури дида

به روی مهوش آن نور دیده

Кунун ошуфтаам чун мӯии ҷонон

کنون آشفته‌ام چون موی جانان

Чаҳ гӯйӣ дар сари кӯии фироқаш

چه گویی در سر کوی فراقش

Дилами саргашта аз борӯй ҷонон

دلم سرگشته از باروی جانان

Саман дар соя шамшод ме гуфт

سمن در سایه شمشاد می‌گفت

Манам аз ҷону дили ҳиндӯии ҷонон

منم از جان و دل هندوی جانان

Дилам гум гашта аз ман дар ҷаҳонаст

دلم گم گشته از من در جهانست

Шуда умрӣаст ҳам зонуии ҷонон

شده عمریست هم‌زانوی جانان