эй оризи зебои ту нозуктар аз барги саман

ای عارض زیبای تو نازک‌تر از برگ سمن

Ваии қади ҷони орои ту раънотар аз сарви чаман

وی قد جان آرای تو رعناتر از سرو چمن

Ман дар фироқ рӯй гули Фрёдхўон чун андалеб

من در فراق روی گل فریادخوان چون عندلیب

То кӣ чунин фориғи дилӣ аз нолау фарёди ман

تا کی چنین فارغ دلی از ناله و فریاد من

Ҳар чанд даврӣ аз вафо фикрӣ кун аз рӯзи ҷазо

هرچند دوری از وفا فکری کن از روز جزا

Зини бештари тири ҷафо бар ҷон маҳҷӯрон мазан

زین بیشتر تیر جفا بر جان مهجوران مزن

Аз шарми он лаъли лабон ҳар субҳдам дар бӯстон

از شرم آن لعل لبان هر صبحدم در بوستان

Набӯд аҷаб эй дӯстонгар ғунча накушояд даҳан

نبود عجب ای دوستان گر غنچه نگشاید دهن

Гар ҳоли ман дар ҳиҷри ту зини пас чунин хоҳад гузашт

گر حال من در هجر تو زین پس چنین خواهد گذشت

Ҷоно намехоҳам дигар бе васли ту ҷон дар бадан

جانا نمی‌خواهم دگر بی وصل تو جان در بدن

Гар буии лутфат эй санами рӯзӣ ба хокам бугзарад

گر بوی لطفت ای صنم روزی به خاکم بگذرد

Ҳқо ки аз шавқат ба худ чун ҳалаи гардонами кафан

حقّا که از شوقت به خود چون حلّه گردانم کفن

эй сарви сими андоми мо бхром бо мо то кунам

ای سرو سیم اندام ما بخرام با ما تا کنم

Эсори хоки мақдамат буду вуҷӯди хештан

ایثار خاک مقدمت بود و وجود خویشتن

Ёқӯби меҳнати дида ӣ моро умедаст то магар

یعقوب محنت دیدهٔ ما را امیدست تا مگر

Аз лутфи боди субҳдам бӯе расад аз перҳан

از لطف باد صبحدم بویی رسد از پیرهن

То кӣ занӣ бар ҷони ман теғи ҷафои мардӣ буд ?

تا کی زنی بر جان من تیغ جفا مردی بود؟

Кандар ҷаҳони мардумии мардӣ буд камтари зи зан

کاندر جهان مردمی مردی بود کمتر ز زن