Оҳ аз ситами замона ӣ дун

آه از ستم زمانهٔ دون

Ков кард марои ҷигари пар аз хӯн

کاو کرد مرا جگر پر از خون

Аз дарди фироқи он длором

از درد فراق آن دلارام

Аз дида равон шудаст Ҷайҳун

از دیده روان شده‌ست جیحون

Қадӣ чу алиф ки буд мо ро

قدی چو الف که بود ما را

Аз тоб фироқ кард чун навен

از تاب فراق کرد چون نون

Лайлии сФтои манам зи шавқат

لیلی صفتا منم ز شوقت

Саргашта ба кӯҳу дашти маҷнӯн

سرگشته به کوه و دشت مجنون

Ишқи рахт эй бути ситамгар

عشق رخت ای بت ستمگر

Натавон ки з дил кунем берун

نتوان که ز دل کنیم بیرون

Аз дида намеравад хаёлат

از دیده نمی‌رود خیالت

Ёдам накунӣ зи бахти ворун

یادم نکنی ز بخت وارون

Чашм ту бирехт хӯни дилҳо

چشم تو بریخت خون دلها

Ҳрдм ба ҳазор макру афсун

هر دم به هزار مکر و افسون

Оби рухи мо зи оташи ҳиҷр

آب رخ ما ز آتش هجر

Кардӣ ту ба хоки роҳи ҳомӯн

کردی تو به خاک راه هامون

Бар ҳар ду ҷаҳони ту ҳокимии адл

بر هر دو جهان تو حاکمی عدل

Моро нарасад чигуна ва чун

ما را نرسد چگونه و چون