Зон лаъл лабам бидиҳ закотӣ

زان لعل لبم بده زکاتی

То дар тан мо кунӣ ҳаётӣ

تا در تن ما کنی حیاتی

Чун шукри он лабами надодӣ

چون شکّر آن لبم ندادی

эй ҷону ҷаҳон кам аз закотӣ

ای جان و جهان کم از زکاتی

Аз дӯсти ҷузи ин қадар нахоҳам

از دوست جز این قدر نخواهم

Кандар қадамаш буд саботӣ

کاندر قدمش بود ثباتی

Бар хат лабам диҳад ба ҳар сол

بر خط لبم دهد به هر سال

Он нури ду дидагони баротӣ

آن نور دو دیدگان براتی

Дар сияҳии дидаи гӯи қалами зан

در سیهی دیده گو قلم زن

Гар зонкаҳи наёбад ӯ дўотӣ

گر زآنکه نیابد او دواتی

Ман ташнаи он лаб чу қандам

من تشنه آن لب چو قندم

Судам накунад лаби Фуротӣ

سودم نکند لب فراتی

Дар арсаи ишқат эй ҷаҳонгир

در عرصه عشقت ای جهانگیر

Шоҳи дил ман шудаст мотӣ

شاه دل من شده‌ست ماتی