Маро сиррӣаст ки бебода нек сармастаст
مرا سریست که بی باده نیک سرمستست
Марои дилӣ ки ба зулфин дӯсти побстст
مرا دلی که به زلفین دوست پابستست
Маро ба рӯй чу моҳи ту иштиёқи тамом
مرا به روی چو ماه تو اشتیاق تمام
Ба ҷони ту ки чу абрӯӣ дӯст пайвастаст
به جان تو که چو ابروی دوست پیوستست
Хушо дилам ки ватан кард ҳалқа ӣ зулфат
خوشا دلم که وطن کرد حلقهٔ زلفت
зи гуфтугӯии балои замонаи вростст
ز گفتگوی بلای زمانه وارستهست
Дилам бабрад бигуфтам ки бози пас даҳ дил
دلم ببرد بگفتم که باز پس ده دل
Бигуфт дар сршсти ду зулфи побстст
بگفت در سرشست دو زلف پابستست
Чу дар чамани гузари оради қад чу шамшодат
چو در چمن گذر آرد قد چو شمشادت
Ба пеши қомати сарви ту норван пастаст
به پیش قامت سرو تو نارون پستست
Чу ҳалқа бар дар ӯ сарзаниш хӯрам донам
چو حلقه بر در او سرزنش خورم دانم
Ҷавоб медиҳадам кови мё ки дар бастаст
جواب میدهدم کاو میا که در بستهست
Агарчӣ ваъда ба васлаш чу зулф ме фиканд
اگرچه وعده به وصلش چو زلف میفکند
Маро ба ҷои сари зулфи бод дар дастаст
مرا به جای سر زلف باد در دستست