Чаҳ хуш бодӣаст боди навбаҳорӣ

چه خوش بادیست باد نوبهاری

Магар каз зулфи он симини нигорӣ

مگر کز زلف آن سیمین نگاری

Ки ҷонами тозаи гашт аз буии зулфаш

که جانم تازه گشت از بوی زلفش

Димоғам пар шуд аз машки тторӣ

دماغم پر شد از مشک تتاری

Сеӣ срўои бгстри соя бар ман

سهی سروا بگستر سایه بر من

Ки аз пас дӯстонами ёдгорӣ

که از پس دوستانم یادگاری

Маёзор ва ба лутфам нек бинавоз

میازار و به لطفم نیک بنواز

Ки ҳастам ман ғарибии раҳгузорӣ

که هستم من غریبی رهگذاری

намедонам магар эй мардуми чашм

نمی‌دانم مگر ای مردم چشم

Бар оби дидаи ман обёрӣ

بر آب دیده من آبیاری

На шарт дӯстон бошад ки мо ро

نه شرط دوستان باشد که ما را

Ба коми душманони во май гузорӣ

به کام دشمنان وا می‌گذاری

з ёдат нестам ғофили замонӣ

ز یادت نیستم غافل زمانی

Чаро ёдам ба хотир дар наёрӣ

چرا یادم به خاطر درنیاری

Баровардӣ дамор аз рӯзгорам

برآوردی دمار از روزگارم

Ба соқу соиду дасти нигорӣ

به ساق و ساعد و دست نگاری

Ҳақиқат шуд маро эй нури дида

حقیقت شد مرا ای نور دیده

Ки пурвои ҷаҳони дории надорӣ

که پروای جهانداری نداری