Киро тоқат буд бар дарди даврӣ

که را طاقت بود بر درد دوری

Ки ёрад кард дар оташи сабурӣ

که یارد کرد در آتش صبوری

Туе наздиктар бар ман зи ҷонам

تویی نزدیکتر بر من ز جانم

зи ҷони ҳаргиз касе ҷустаст даврӣ

ز جان هرگز کسی جسته‌ست دوری

Танамро қӯтӣу рӯҳро қӯт

تنم را قوّتی و روح را قوت

Туе ҷон ва ду чашмро сарварӣ

تویی جان و دو چشمم را سروری

Ҳамеи гӯйӣ сабурӣ кун ба ҳиҷрон

همی گویی صبوری کن به هجران

намеояд маро аз дил ба даврӣ

نمی‌آید مرا از دل به دوری

Вале машкан дили маҳҷӯри мо ро

ولی مشکن دل مهجور ما را

Бибояд карданаши збрии зарурӣ

بباید کردنش ضِبری ضروری

Дамии сӯии чамани бхром чун сарв

دمی سوی چمن بخرام چون سرو

Ки гӯйанд он биҳиштаст ва ту ҳурӣ

که گویند آن بهشتست و تو حوری

Сабурӣ чун кунам аз рӯят эй дӯст

صبوری چون کنم از رویت ای دوست

Ҷаҳонро ҷони ҷаҳони байнро ту нурӣ

جهان را جان جهان بین را تو نوری

Манам ҷон ва ҷаҳон карда фидоят

منم جان و جهان کرده فدایت

Бигӯ охир чаро аз мо нафаврӣ

بگو آخر چرا از ما نَفوری