Агар шавад шаби васлати марои шабии рӯзӣ

اگر شود شب وصلت مرا شبی روزی

Ба авҷи чархи фалаки саркашам ба пирӯзӣ

به اوج چرخ فلک سرکشم به پیروزی

Синон ғамза мазан беш азин ба ҷону дилам

سنان غمزه مزن بیش ازین به جان و دلم

Ки чашми масти ту машҳур шуд ба длдўзӣ

که چشم مست تو مشهور شد به دلدوزی

Чароғи васли ту ҷоно ки шамъи маҷлиси мост

چراغ وصل تو جانا که شمع مجلس ماست

Бабради дили зи ман хаста дар дили афрӯзӣ

ببرد دل ز من خسته در دل افروزی

Ба шамъ гуфтам парвонаи заъифи манам

به شمع گفتم پروانه ضعیف منم

Марост сӯхтани одати ту аз чаҳ май сӯзӣ

مراست سوختن عادت تو از چه می سوزی

Ҷавоб дод марои шамъ ва гуфт парвона

جواب داد مرا شمع و گفت پروانه

Ту сӯхтани зи сари ишқ аз ман омӯзӣ

تو سوختن ز سر عشق از من آموزی

Ба як замон ту бисӯзӣ ба нури талъати мо

به یک زمان تو بسوزی به نور طلعت ما

Манам ки сӯхтаам дар ғамаши шбонрўзӣ

منم که سوخته‌ام در غمش شبانروزی

Манам зи суҳбати шириннигор худ маҳрӯм

منم ز صحبت شیرین نگار خود محروم

Бар оташами зи ғаму хӯн дидаам рӯзӣ

بر آتشم ز غم و خون دیده‌ام روزی

Шаби дароз , ман аз дидаи хӯни дили боРом

شب دراز، من از دیده خون دل بارم

Ба рӯзи аввали умрам на рӯзи имрӯзӣ

به روز اوّل عمرم نه روز امروزی

Ту гар бисӯзӣ охири халос мумкин ҳаст

تو گر بسوزی آخر خلاص ممکن هست

Марои зи сӯз халосӣ намешавад рӯзӣ

مرا ز سوز خلاصی نمی‌شود روزی