Биё ки ғамзаи сармасти ту ба длдўзӣ

بیا که غمزه سرمست تو به دلدوزی

Фироқ рӯй туро мекунад бдомўзӣ

فراق روی تو را می‌کند بدآموزی

Чу бахт ёр набошад бигӯ чаҳ чора кунам

چو بخت یار نباشد بگو چه چاره کنم

Ки давлати шаби васлат маро шавад рӯзӣ

که دولت شب وصلت مرا شود روزی

Дилам ба оташ ишқат бсухт дар сари лутф

دلم به آتش عشقت بسوخت در سر لطف

Туро ба ҳоли ман хаста нест дилсӯзӣ

تو را به حال من خسته نیست دلسوزی

Ба ғамзаи гӯй каз ин пас марези хӯни дилам

به غمزه گوی کز این پس مریز خون دلم

Чаро ки нест ба ҷузи шеваи ?ути ҷигарсӯзӣ

چرا که نیست بجز شیوه‌ات جگرسوزی

Маро чу муми гудозони зи тоби ҳиҷронаш

مرا چو موم گدازان ز تاب هجرانش

Ту шамъи маҷлиси инсии бад-ӣни длФрўзӣ

تو شمع مجلس انسی بدین دلفروزی

Биёу сари макаш аз мо чу сарви ноз ки ман

بیا و سر مکش از ما چو سرو ناز که من

Ба рӯати ошиқ деринаам на имрӯзӣ

به روت عاشق دیرینه‌ام نه امروزی

Дило ту гӯша инсӣ бигир аз ҳамаи халқ

دلا تو گوشه انسی بگیر از همه خلق

Ки ғайри бори ғамаш дар ҷаҳони ниндўзӣ

که غیر بار غمش در جهان نیندوزی