эй ба рӯй ту дидаи бози маро

ای به روی تو دیده باز مرا

Чорае аз висоли сози маро

چاره‌ای از وصال ساز مرا

Беш аз инам намонад тоқату сабр

بیش از اینم نماند طاقت و صبر

Бим девонагӣаст бози маро

بیم دیوانگیست باز مرا

Бошад эй нури чашму роҳати ҷон

باشد ای نور چشم و راحت جان

Бар рухи хуби ту ниёзи маро

بر رخ خوب تو نیاز مرا

Ҳамчуи қандам ба бута ӣ ҳиҷрон

همچو قندم به بوتهٔ هجران

Чанд дории ту дар гудози маро

چند داری تو در گداز مرا

Чун ки миҳроб абрӯяш дидам

چون که محراب ابرویش دیدم

Воҷиб омад дар ӯ намози маро

واجب آمد در او نماز مرا

Аз сари кӯй дилбарон оварад

از سر کوی دلبران آورد

Ба яке шаклу шеваи бози маро

به یکی شکل و شیوه باز مرا

Бо ғами ишқати офарид аз азал

با غم عشقت آفرید از ازل

Магар эй дӯст бе ниёзи маро

مگر ای دوست بی نیاز مرا

Дар чаман дӯш гуфтам эй булбул

در چمن دوش گفتم ای بلبل

Гул аз он ту , сарви нози маро

گل از آن تو، سرو ناز مرا

Дар ҷаҳони худ дигар наме бояд

در جهان خود دگر نمی‌باید

Бе висоли ту баргу сози маро

بی وصال تو برگ و ساز مرا