То ки дили моили он сарв равонаст маро

تا که دل مایل آن سرو روانست مرا

Хӯни дил дар ғамаш аз дида равонаст маро

خون دل در غمش از دیده روانست مرا

Гарчи баргашт ва ҷафо кард ва ба ҳеҷам бФрўхт

گرچه برگشت و جفا کرد و به هیچم بفروخت

Чаҳ тавон кард ки ӯ рӯҳ ва равонаст маро

چه توان کرد که او روح و روانست مرا

Ҳамаро дӯстӣу меҳр ба дил ме бошад

همه را دوستی و مهر به دل می‌باشد

Майл бо рӯй чу меҳри ту ба ҷонаст маро

میل با روی چو مهر تو به جانست مرا

Халқ гӯйанд чу булбул ба чаман нола макун

خلق گویند چو بلبل به چمن ناله مکن

Чаҳ кунам чун ҳаваси лолаи рхонсти маро

چه کنم چون هوس لاله رخانست مرا

Ба сарви ҷони ту савганд ки бории шабу рӯз

به سر و جان تو سوگند که باری شب و روز

Ёди лаъли лаби ту вирд забонаст маро

یاد لعل لب تو ورد زبانست مرا

Гарчи дили барадӣ ва онгаҳ ба ҷафо бишикастӣ

گرچه دل بردی و آنگه به جفا بشکستی

Меҳру пайванду вафо бо ту ҳамонаст маро

مهر و پیوند و وفا با تو همانست مرا

Нои умед аз карами дӯст наме шояд буд

نا امید از کرم دوست نمی‌شاید بود

Лутфи дилдори умед ду ҷаҳонаст маро

لطف دلدار امید دو جهانست مرا