Дар боғ гул намонад ва бирафт аз диёри мо

در باغ، گل نماند و برفت از دیار ما

Хуш буд ҳафтае ду се гул дар канори мо

خوش بود هفته‌ای دو سه، گل در کنار ما

Ҳар чанд гул ба ҳасани басӣ лоф ме занад

هرچند گل به حسن بسی لاف می‌زند

Кӣ дорад ӯ тароват рӯйнигор мо

کی دارد او طراوت روی نگار ما

Аз мо макаши ту сар ки бидон рӯй маҳвашат

از ما مکش تو سر که بدان روی مهوشت

Ошуфтаи гашти зулфи ту чун рӯзгори мо

آشفته گشت زلف تو چون روزگار ما

Бораст бар дар ту сегонро сетгаро

بارست بر در تو سگان را ستمگرا

Дар хилват висол ҳаромаст бори мо

در خلوت وصال حرامست بار ما

Дар аҳди ҳасану дилбарии мо дар ин ҷаҳон

در عهد حسن و دلبری ما در این جهان

Кардӣ ба як замони дили шаҳрии шикори мо

کردی به یک زمان دل شهری شکار ما

Пурсӣ ки ҳолу кор ҷаҳон чист дар ғамам

پرسی که حال و کار جهان چیست در غمم

Ҷузи гиря дар фироқ рахт нест кори мо

جز گریه در فراق رخت نیست کار ما

Бигузар ба хоки мо зираи мардумӣ валек

بگذر به خاک ما ز ره مردمی ولیک

Тарсам ба доман ту нишинад ғубори мо

ترسم به دامن تو نشیند غبار ما

Гар даврам аз ҷаноби шарифи ту узрҳо

گر دورم از جناب شریف تو عذرها

Бипазир чунки нест дар он ихтиёри мо

بپذیر چونکه نیست در آن اختیار ما