Агар иқбол бошад ёвари мо

اگر اقبال باشد یاور ما

Диҳад дод заъифони довари мо

دهد داد ضعیفان داور ما

Намонад ин шаби диҷўри борӣ

نماند این شب دیجور باری

Барояд офтоби ховари мо

برآید آفتاب خاور ما

Чаҳ бошадгар ба дасти ореи нигоро

چه باشد گر به دست آری نگارا

з рӯй лутфи як дами хотири мо

ز روی لطف یک دم خاطر ما

Ба ҳар соъати зи ёдати боди сардӣ

به هر ساعت ز یادت باد سردی

Барояд аз дил чун озари мо

برآید از دل چون آذر ما

Мусулмонони магари моро бзоиид

مسلمانان مگر ما را بزایید

Барои рӯзи ҳиҷрони модари мо

برای روز هجران مادر ما

Ба дил май брнёим , ин балои байн

به دل می‌برنیایم، این بلا بین

Аз ин дил то чаҳ ояд бар сари мо

از این دل تا چه آید بر سر ما

Ҷавобам дод дилбар гуфт дар дом

جوابم داد دلبر گفت در دام

Фитодӣ аз ду зулфи кофари мо

فتادی از دو زلف کافر ما

Ба кӯяшгар рӯми фӣ улҳол гуяд

به کویش گر روم فی‌الحال گوید

Чу ҳалқа чанд бошӣ бар дар мо

چو حلقه چند باشی بر در ما