Дардмандам аз лаб лаълат бидиҳ дармони мо

دردمندم از لب لعلت بده درمان ما

Каз рух чун хўрФкндии оташӣ дар ҷони мо

کز رخ چون خور فکندی آتشی در جان ما

Дар дилами дрдист дирамонаш намедонам зи васл

در دلم دردیست درمانش نمی‌دانم ز وصل

Худ намеояд ба сари ин дард бе дармони мо

خود نمی‌آید به سر این درد بی درمان ما

Халқи гўиндми туро будӣ сару сомон чаҳ шуд

خلق گویندم تو را بودی سر و سامان چه شد

Сари зи савдо пар шуд ва аз даст рафт сомони мо

سر ز سودا پر شد و از دست رفت سامان ما

Охир аз рӯй карами бозо ки дар ҳиҷрони ту

آخر از روی کرم بازآ که در هجران تو

зи оби чашм хӯн фишонамтар шудаи домони мо

ز آب چشم خون فشانم تر شده دامان ما

Муддатӣ то дар ҷаҳони саргашта май гирдам ба ғам

مدّتی تا در جهان سرگشته می‌گردم به غم

Худ наме гӯйӣ ки чун шуд зори саргардони мо

خود نمی‌گویی که چون شد زار سرگردان ما

Солҳо то ҳамчуи сарв аз ишқи рӯят сар кашид

سالها تا همچو سرو از عشق رویت سر کشید

Ин дили саргашта ӣ маҳҷӯри нофармони мо

این دل سرگشتهٔ مهجور نافرمان ما

Иди рӯйишро фидо кардам ҷаҳону ҷон чаҳ гуфт

عید رویش را فدا کردم جهان و جان چه گفت

Худ чаҳ арзади лошае то мекунӣ қурбони мо

خود چه ارزد لاشه‌ای تا می‌کنی قربان ما

Кас чу ман дар ошиқии ҷону ҷаҳонӣ дар набохт

کس چو من در عاشقی جان و جهانی درنباخت

Ишқ рӯй дӯст омад оятӣ дар шани мо

عشق روی دوست آمد آیتی در شان ما

Ман гадои кӯй ӯ гаштам ки то бар ман назар

من گدای کوی او گشتم که تا بر من نظر

Афканд , дорад фароғат аз ҷаҳони султони мо

افکند، دارد فراغت از جهان سلطان ما