То ту аз лаб кардае дармони мо

تا تو از لب کرده‌ای درمان ما

Оташии афкандае дар ҷони мо

آتشی افکنده‌ای در جان ما

Нури чашми мо ту мардуми зода Эй

نور چشم ما تو مردم زاده‌ای

Як шабӣ аз лутфи шӯи меҳмони мо

یک شبی از لطف شو مهمان ما

Дар наёяд чашми бедораш ба хоб

در نیاید چشم بیدارش به خواب

Бар сар ҳар кӯ расад афғони мо

بر سر هر کو رسد افغان ما

Гуфтам аз дасташи буруни ореми дил

گفتم از دستش برون آریم دل

Чун кунам дил нест дар фармони мо

چون کنم دل نیست در فرمان ما

Як назар гуфтам кунад дар мо вале

یک نظر گفتم کند در ما ولی

Ҳаст фориғ аз гадои султони мо

هست فارغ از گدا سلطان ما

Дар чаман аз ҷусту ҷӯии қоматат

در چمن از جست و جوی قامتت

Шуд парокандаи сару сомони мо

شد پراکنده سر و سامان ما

Бетакаллуф рост гӯям дар ҷаҳон

بی تکلّف راست گویم در جهان

Нест қадӣ чун қади ҷонони мо

نیست قدّی چون قد جانان ما

Бас аҷаб дидам ки он сарви сеӣ

بس عجب دیدم که آن سرو سهی

Чун бурун рафт аз сари паймони мо

چون برون رفت از سر پیمان ما

Ид рӯйиш гуфт бо ман к-эии ҷаҳон

عید رویش گفت با من کای جهان

Ҷон чаҳ бошад то кунӣ қурбони мо

جان چه باشد تا کنی قربان ما

Чанд гардад бар сари Кувайти мудом

چند گردد بر سر کویت مدام

Ин дили мискини саргардони мо

این دل مسکین سرگردان ما

Дили бабрад аз мо ва рафт он бе вафо

دل ببرد از ما و رفت آن بی وفا

Кишти тухми қаҳри худ дар ҷони мо

کشت تخم قهر خود در جان ما