Бигӯ куҷо барам аз дасти ҳиҷри ту фарёд

بگو کجا برم از دست هجر تو فریاد

Ки кунад хонаи сабрами зи бех ва аз бунёд

که کند خانه صبرم ز بیخ و از بنیاد

Фиғон ва дод ки печиди дасти тоқати ман

فغان و داد که پیچید دست طاقت من

Ба ҷон расед дили хаста ӣ ман аз бедод

به جان رسید دل خستهٔ من از بیداد

На дар замонаи вафо ва на бар сипеҳри умед

نه در زمانه وفا و نه بر سپهر امید

Фалаки ҷафои ту то кӣ кашам ки шармати бод

فلک جفای تو تا کی کشم که شرمت باد

Касе ки як нафас аз ёд ту наёсоед

کسی که یک نفس از یاد تو نیاساید

Раво буд ки ту ӯро гузоштӣ аз ёд

روا بود که تو او را گذاشتی از یاد

Чу сарв гӯша гирифтам ки аз ҷафои барҳам

چو سرو گوشه گرفتم که از جفا برهم

Вале зи ғусса даврон намешавам озод

ولی ز غصّه دوران نمی‌شوم آزاد

Ба ғайр ғусса надорам қарини зи кори ҷаҳон

به غیر غصّه ندارم قرین ز کار جهان

намешавам зи замонаи змонкии дилшод

نمی‌شوم ز زمانه زمانکی دلشاد

зи ғуссаи ҷони азизам ба лаб расед ба ғам

ز غصّه جان عزیزم به لب رسید به غم

Кунун агар нарисӣ худ кӣм расад фарёд

کنون اگر نرسی خود کی‌اَم رسد فریاد