Ҳазор нолаи зи дасти фироқ ва сад фарёд

هزار ناله ز دست فراق و صد فریاد

Ки кунад хона ӣ сабрами зи бех ва аз бунёд

که کند خانهٔ صبرم ز بیخ و از بنیاد

Ба хӯн дида ам омехт хоки роҳаш ро

به خون دیده‌ام آمیخت خاک راهش را

Накард раҳм бар ин ашкҳои мардуми зод

نکرد رحم بر این اشکهای مردم زاد

Сабои паёми ман хастаи сӯии ҷонон бар

صبا پیام من خسته سوی جانان بر

Бигӯ ки чанд ба ғмхўорими шӯии дилшод

بگو که چند به غمخواریم شوی دلشاد

Бабради оби рухами оташи фироқи Рахш

ببرد آب رخم آتش فراق رُخش

Чу хоки роҳи маро то бкии диҳӣ бар бод

چو خاک راه مرا تا به کی دهی بر باد

Бигӯ чигуна зи дастами даҳум ки ҷони манӣ

بگو چگونه ز دستم دهم که جان منی

Ба ихтиёр касе ҷон наметавонад дод

به اختیار کسی جان نمی‌تواند داد

Ба ғӯри ҳоли дили хастагон хеш барис

به غور حال دل خستگان خویش برس

Вагарна бар дар додар аз ту хоҳам дод

وگرنه بر در دادار از تو خواهم داد

Яқин ки дод ман хаста аз ту бастанд

یقین که داد من خسته از تو بستاند

Чаро ки бар ман бечора рафт баси бедод

چرا که بر من بیچاره رفت بس بیداد

Марои ситорау ма дар назар наме ояд

مرا ستاره و مه در نظر نمی‌آید

Ки то ду дида ӣ ҷонам бар он ҷамол афтод

که تا دو دیدهٔ جانم بر آن جمال افتاد

Фиғон ва нолаам аз чарх ҳафтумин бигузашт

فغان و ناله‌ام از چرخ هفتمین بگذشت

Чаро намерасад охир ба гӯш ӯ фарёд

چرا نمی‌رسد آخر به گوش او فریاد

Ба ҷон расед дили ман зи дасти ҳиҷронаш

به جان رسید دل من ز دست هجرانش

Тариқи ишқ ки гӯйӣ ки дар ҷаҳон биниҳод

طریق عشق که گویی که در جهان بنهاد

Бикун з рӯй карами раҳматӣ ба ҳоли ҷаҳон

بکن ز روی کرم رحمتی به حال جهان

Ки офарини худои ҷаҳон ба ҷонати бод

که آفرین خدای جهان به جانت باد