Шаби фироқи ту ҷонои маро ба ҷон оварад

شب فراق تو جانا مرا به جان آورد

Чаҳ одатаст ки ишқи ту дар ҷаҳон оварад

چه عادتست که عشق تو در جهان آورد

Ки коми дили зи лаби лаъли хештани надиҳад

که کام دل ز لب لعل خویشتن ندهد

Дилами зи ҷаври ту эй ҷон аз он фиғон оварад

دلم ز جور تو ای جان از آن فغان آورد

Фироқ рӯй туро худ чигуна шарҳи даҳум

فراق روی تو را خود چگونه شرح دهم

Сиришки дида ӣ моро чу новдон оварад

سرشک دیدهٔ ما را چو ناودان آورد

Бурӣдаи боди забонаш ки номи неки ту ро

بریده باد زبانش که نام نیک تو را

Ба умри хеш ба бад гуфт ва дар забон оварад

به عمر خویش به بد گفت و در زبان آورد

Ҳароратӣаст чунон офтоб рӯй ту ро

حرارتیست چنان آفتاب روی تو را

Ки оби дидаи зи чашми дилам равон оварад

که آب دیده ز چشم دلم روان آورد

Насими анбар Соро дамид субҳдамӣ

نسیم عنبر سارا دمید صبحدمی

Магари сабои зи сари зулф дӯстон оварад

مگر صبا ز سر زلف دوستان آورد

Шикасти равнақи гул дар чаман аз он соъат

شکست رونق گل در چمن از آن ساعت

Ки дилбарами рухи зебо ба гулистон оварад

که دلبرم رخ زیبا به گلستان آورد

Нишаст сарви сеӣ бар бисоти хок аз шарм

نشست سرو سهی بر بساط خاک از شرم

Аз он ки қомати раъно ба бӯстон оварад

از آن که قامت رعنا به بوستان آورد

Бар остон ки надорам зи остони маҳрӯм

بر آستان که ندارم ز آستان محروم

Ҷаҳон чу рӯй муҳаббат бар остон оварад

جهان چو روی محبّت بر آستان آورد