То маро дар ҷаҳон нишон бошад

تا مرا در جهان نشان باشد

Меҳри рӯйиши миён ҷон бошад

مهر رویش میان جان باشد

Гоҳу бегоҳу субҳу шоми маро

گاه و بیگاه و صبح و شام مرا

Зикр ӯ бар сар забон бошад

ذکر او بر سر زبان باشد

эй длороми хӯнам аз дида

ای دلارام خونم از دیده

Дар ғами ишқи ту равон бошад

در غم عشق تو روان باشد

Дўсаҳ рӯзаст то зи боди баҳор

دوسه روزست تا ز باد بهار

Ғунчаро ақчаҳ дар даҳон бошад

غنچه را اقچه در دهان باشد

Оқибат чун бар ӯ вазади бодӣ

عاقبت چون بر او وزد بادی

Ҳамаи эсори гул рухон бошад

همه ایثار گلرخان باشد

Меҳр мо нест дар дилат чаҳ кунам

مهر ما نیست در دلت چه کنم

Ёр бояд ки меҳрбон бошад

یار باید که مهربان باشد

Дил заъифасту сахт бе тоқат

دل ضعیفست و سخت بی طاقت

Бори ҳиҷрон бар ӯ гарон бошад

بار هجران بر او گران باشد

Ишқ дарӣаст баси гиронмоя

عشق دُرّیست بس گرانمایه

Дар ба дарёӣ бекарон бошад

دُر به دریای بی کران باشد

Дили мо дару ишқ ӯ дарёст

دل ما دُرّ و عشق او دریاست

Лоҷарам дар дар ӯ ниҳон бошад

لاجرم دُر در او نهان باشد

Дар фироқи рухи ту аз дида

در فراق رخ تو از دیده

Хӯни дил аз ғамам равон бошад

خون دل از غمم روان باشد

Нишнидам ки сарв дар ду ҷаҳон

نشنیدم که سرو در دو جهان

Пеши чашмами чунин равон бошад

پیش چشمم چنین روان باشد

Рӯй ту чун гуласт дар бустон

روی تو چون گلست در بستان

Шавқи булбул ба гулистон бошад

شوق بلبل به گلستان باشد

Субҳдам дар замони гули мо ро

صبحدم در زمان گل ما را

Ҳавас рӯй дӯстон бошад

هوس روی دوستان باشد

Хосса дар бӯстони саҳаргоҳӣ

خاصه در بوستان سحرگاهی

Ки навоҳои булбулон бошад

که نواهای بلبلان باشد

Нашавад дили зи ёди ту холӣ

نشود دل ز یاد تو خالی

эй длором то ҷаҳон бошад

ای دلارام تا جهان باشد