Висолати давои дили дардманд

وصالت دوای دل دردمند

Дар васл аз ин беш бар мо мабанд

در وصل از این بیش بر ما مبند

Макун гиря чун абр бар ҷони ман

مکن گریه چون ابر بر جان من

Чу гул бар ману ҳол зорам маханд

چو گل بر من و حال زارم مخند

Мсўзони маро аз фироқи рахт

مسوزان مرا از فراق رخت

Ки ӯ оташасту дили мо сапанд

که او آتش است و دل ما سپند

Ки дорад бутии маҳваши ҳамчуи ман

که دارد بتی مهوش همچو من

Ду абрӯи камон ва ду гесуи каманд

دو ابرو کمان و دو گیسو کمند

Нахоҳам ба ҳар ду ҷаҳони ҷузи ту кас

نخواهم به هر دو جهان جز تو کس

Агар рӯзи ҳашарам мухайяр кунанд

اگر روز حشرم مخیر کنند

Нагирад дилами инс бо ҳечкас

نگیرد دلم انس با هیچکس

Гарм бе рухи ту ба ҷинат баранд

گرم بی رخ تو به جنّت برند

Чу тири ҷафояти баборади зи абр

چو تیر جفایت ببارد ز ابر

Нишоед ки мижгон ба ҳам барзананд

نشاید که مژگان به هم برزنند

Агар дар ғамати нола Эй бишинавӣ

اگر در غمت ناله‌ای بشنوی

зи мардон на марданд эшон зананд

ز مردان نه مردند ایشان زنند