Ин дидаи ҷони маро рӯй ту бино ме кунад

این دیدهٔ جان مرا روی تو بینا می‌کند

Мадҳати забони рӯҳро гӯйӣ ки гуё ме кунад

مدحت زبان روح را گویی که گویا می‌کند

Умрии сет то ҷон май даҳум бар ваъдаи рӯзи висол

عمری‌ست تا جان می‌دهم بر وعدهٔ روز وصال

То кӣ бути сангини дилами имрӯз ва фардо ме кунад

تا کی بت سنگین‌دلم امروز و فردا می‌کند

Ҳар шаби зи ҳиҷрати мардуми чашми ман сўдоздаҳ

هر شب ز هجرت مردم چشم من سودا زده

Ҳрдм чу млоҳони шино дар об дарё ме кунад

هر دم چو ملّاحان شنا در آب دریا می‌کند

Гуяд ба ҳиҷрон сабр кун то коми ёбӣ аз ҷаҳон

گوید به هجران صبر کن تا کام یابی از جهان

Савдои ишқаш чун кунам дар сина ғавғо ме кунад

سودای عشقش چون کنم در سینه غوغا می‌کند

Аз сабри комам талх шуд ҳосил нашуд коми дилам

از صبر کامم تلخ شد حاصل نشد کام دلم

Охир бигӯ то кӣ бутами ин ҷавр бар мо ме кунад

آخر بگو تا کی بتم این جور بر ما می‌کند

Дард дилӣ дорам зи ту гул қанд фармудам табиб

درد دلی دارم ز تو گل قند فرمودم طبیب

Зон рӯй ва лаб кун чорае кони дафъ сафро ме кунад

زان روی و لب کن چاره‌ای کان دفع صفرا می‌کند

Бо чашм фаттонаш бигӯ то кӣ хӯрд хӯни дилам

با چشم فتّانش بگو تا کی خورد خون دلم

Бо мо чаро чун зулфи худ ҳар лаҳза савдо ме кунад

با ما چرا چون زلف خود هر لحظه سودا می‌کند