Дар ин замона ӣ дун нест ҳақ диду шинохт

در این زمانهٔ دون نیست حق دید و شناخت

Вале чаҳ чораи тавон , бо замона бояд сохт

ولی چه چاره توان، با زمانه باید ساخت

Дарин замона ӣ бегонаи хуй май байнам

درین زمانهٔ بیگانه خوی می‌بینم

Ҳар ошно ки маро дид худ маро нашнохт

هر آشنا که مرا دید خود مرا نشناخت

зи шамъ рӯй ту чун нест мумкинами даврӣ

ز شمع روی تو چون نیست ممکنم دوری

Заруратаст чу парвонаи ҷону сар дар бохт

ضرورتست چو پروانه جان و سر درباخت

Биёи ду дида ӣ ман каз ғами ту мардуми чашм

بیا دو دیدهٔ من، کز غم تو مردم چشم

зи дарди рӯзи фироқати сипар дар оби андохт

ز درد روز فراقت سپر در آب انداخت

Чу булбул аз ғами рӯйиши басӣ фиғон кардам

چو بلبل از غم رویش بسی فغان کردم

Гул аз латофати рӯйиш ба мо наме пардохт

گل از لطافت رویش به ما نمی‌پرداخت

Куҷост нақд висолаш бигӯ ба фарёдам

کجاست نقد وصالش بگو به فریادم

Барис ки оташи ишқи ту қалби мо бгдохт

برس که آتش عشق تو قلب ما بگداخت

Чаҳ кардаам ба ҷаҳони худ гуноҳ бахтам чист

چه کرده‌ام به جهان خود گناه بختم چیست

Чаро зи чашми аноят ба як раҳами андохт

چرا ز چشم عنایت به یک رهم انداخت