Он сарви ростро ки ҳамеи пурварам ба ноз

آن سرو راست را که همی پرورم به ناز

Аз оби дида , чун будам бар қадаши ниёз

از آب دیده، چون بودم بر قدش نیاز

Обами бабради он рух чун оташаш аз он

آبم ببرد آن رخ چون آتشش از آن

Дар бута ӣ фироқ чу симем дар гудоз

در بوتهٔ فراق چو سیمیم در گداز

То чанд бо фироқ ту созем эй санам

تا چند با فراق تو سازیم ای صنم

Як шаб ба васли кори ман хаста дил бисоз

یک شب به وصل کار من خسته دل بساز

Мо дар миёни баҳри ғамаш аўФтодаҳ ем

ما در میان بحر غمش اوفتاده‌ایم

Аз мо канора кард қадии ҳамчуи сарви ноз

از ما کناره کرد قدی همچو سرو ناز

Ҷонам ба лаб расед зи дасти фироқ ӯ

جانم به لب رسید ز دست فراق او

эй боди субҳдам ту бигӯяш ба гӯши роз

ای باد صبحدم تو بگویش به گوش راز

Чашмам ба абрӯии ту чу миҳроб карда ам

چشمم به ابروی تو چو محراب کرده‌ام

Чун қиблаи дилии ту аз он май барам намоз

چون قبله دلی تو از آن می‌برم نماز

Мо дар ҷаҳони паноҳ ба қадар ту карда ем

ما در جهان پناه به قدر تو کرده‌ایم

Он сарви соя аз чаҳ з мо барграфт боз

آن سرو سایه از چه ز ما برگرفت باز