Чун сабо оварад аз зулфаши насимии рӯҳи бахш
چون صبا آورد از زلفش نسیمی روح بخش
эй дили бечораи ҷонро бар насим ӯ бубахш
ای دل بیچاره جان را بر نسیم او ببخش
Қисматӣ карданд рӯзи васли ҷононро вале
قسمتی کردند روز وصل جانان را ولی
Меҳнати ҳиҷрон ӯ гуфтои туро инаст бахш
محنت هجران او گفتا تو را اینست بخش
Аз куҷо овардае ин буии рӯҳ афзо бигӯ
از کجا آوردهای این بوی روح افزا بگو
Зонкаҳи ман бар буи зулфаш мекунам ҳар лаҳзаи ғаш
زآنکه من بر بوی زلفش میکنم هر لحظه غش
Гӯ ба кӯии ошиқони худ қадам дрнаҳ бибин
گو به کوی عاشقانِ خود قدم درنه ببین
То ба хоки пои ту чун мезанад аз дидаи раш
تا به خاک پای تو چون میزند از دیده رش
Гар қабулаши аўФтди ҷонам бар ӯ шодӣ кунам
گر قبولش اوفتد جانم بر او شادی کنم
Зин муҳақартар нишоед кард ӯро пеши каш
زین محقّرتر نشاید کرد او را پیشکش
Аз висолам чун кашидӣ тўтёиӣ дар басар
از وصالم چون کشیدی توتیایی در بصر
Зон рухи ҷонпарварат дар дида ам бастаст нақш
زان رخ جان پرورت در دیدهام بستهست نقش
Чун ки қадари рӯзи васли он санам нашинохтӣ
چون که قدر روز وصل آن صنم نشناختی
эй дили ғмдидаҳ акнӯн меҳнат ҳиҷрон бикаш
ای دل غمدیده اکنون محنت هجران بکش
Шарбатӣ талхаст гуё шарбаташ эй дил аз он
شربتی تلخست گویا شربتش ای دل از آن
Дар мазоқатгар хуш ояд ҷуръае зон ме бичиш
در مذاقت گر خوش آید جرعهای زان می بچش