Субҳдам оварад бӯе сӯем аз пероҳанаш

صبحدم آورد بویی سویم از پیراهنش

Рост гӯям об ҳайвон мечакад аз доманаш

راست گویم آب حیوان می‌چکد از دامنش

Хӯни мо дар гарданаш буд оннигор ва бас набӯд

خون ما در گردنش بود آن نگار و بس نبود

Турфа инаст он ки ҷон гаштаст тавқи гарданаш

طرفه اینست آن که جان گشته‌ست طوق گردنش

Рӯй чун моҳи туро муҳтоҷ ороиш набӯд

روی چون ماه تو را محتاج آرایش نبود

Сунбултарро чаро овардае пиромнш

سنبل تر را چرا آورده‌ای پیرامنش

Зотшӣ каз ҷони мо хезади зи дасти ҷавр ӯ

زآتشی کز جان ما خیزد ز دست جور او

Нарм ҳаргиз менагардад он дил чун оҳанаш

نرم هرگز می‌نگردد آن دل چون آهنش

Дида ӣ ёқӯб нобӣно шавад бино дигар

دیدهٔ یعقوبِ نابینا شود بینا دگر

Гар насими лутфаши оради бӯе аз пероҳанаш

گر نسیم لطفش آرد بویی از پیراهنش

Ончунон рӯеу мӯе кас надорад дар ҷаҳон

آنچنان رویی و مویی کس ندارد در جهان

эй дариғогар бадии бории аноят бо маниш

ای دریغا گر بُدی باری عنایت با منش

Гарчи ҷӯҷу дод бар боди ҷафои хоки маро

گرچه جوجو داد بر باد جفا خاک مرا

Моҳу хуршед фалак шуд хӯшаи чини хирманаш

ماه و خورشید فلک شد خوشه چین خرمنش