зи мҳрўён буд гуё вафои хуш

ز مهرویان بود گویا وفا خوش

Ки набӯд аз нкўрўёни ҷафои хуш

که نبود از نکورویان جفا خوش

Насими зулфи ёрам буд гӯйӣ

نسیم زلف یارم بود گویی

Ки ман бӯе шунидам аз сабои хуш

که من بویی شنیدم از صبا خوش

Табиби дардмандонеу доне

طبیب دردمندانی و دانی

Ки бар дардам буд аз ту давои хуш

که بر دردم بود از تو دوا خوش

Ғуборӣ каз сари кӯии ту хезад

غباری کز سر کوی تو خیزد

Ба чашми мо буд чун тўтёи хуш

به چشم ما بود چون توتیا خوش

Ба пеши мо хиром эй ҷон ки бошад

به پیش ما خرام ای جان که باشد

Қади сарви сеӣ дар пеши мо хуш

قد سرو سهی در پیش ما خوش

Чаҳ хуш бошад ба рӯзи васли ҷоно

چه خوش باشد به روز وصل جانا

Замонӣ гар барояд ёри мо хуш

زمانی گر بر آید یار ما خوش

зи дасти рӯзи ҳиҷронати бигардад

ز دست روز هجرانت بگردد

зи оби дидаи мо Асияи хуш

ز آب دیدهٔ ما آسیا خوش

Ба хок раҳ нишинам бар умедат

به خاک ره نشینم بر امیدت

Сеӣ сарви манӣ аз дар , дрои хуш

سهی سرو منی از در، درآ خوش

Ҷаҳон аз зулмати ҳиҷрони бФрсўд

جهان از ظلمت هجران بفرسود

Маи даҳ дучори ман имшаби брои хуш

مه ده چار من امشب برآ خوش