Осӯда нест хотирам аз рӯзгори хеш

آسوده نیست خاطرم از روزگار خویش

Пайваста дар таҳайюрам аз кору бори хеш

پیوسته در تحیرم از کار و بار خویش

Дидам ҷафоу ғурбати он ҳам ғариб нест

دیدم جفا و غربت آن هم غریب نیست

Ҳолам бибин ки чун гузарад дар диёри хеш

حالم ببین که چون گذرد در دیار خویش

Баргаштаам зи ёр ва саргаштаам кунун

برگشته‌ام ز یار و سرگشته‌ام کنون

Инаши ҷазо буд ки бигардади зи ёри хеш

اینش جزا بود که بگردد ز یار خویش

Ҳар чанд чарх бо ман мискин ситеза кард

هرچند چرخ با من مسکین ستیزه کرد

Навмед нестам з дар кирдигори хеш

نومید نیستم ز در کردگار خویش

Дастам агар на чун камараш дар миён равад

دستم اگر نه چون کمرش در میان رود

Хӯни дил аз ду дида кунам дар канори хеш

خون دل از دو دیده کنم در کنار خویش

Лаъли ту об ҳаётаст ташна ро

لعل تو آب حیاتست تشنه را

Обӣ ба лаби расони зи лаби обдори хеш

آبی به لب رسان ز لب آبدار خویش

Ҳастам ба коми душман ва он ёри санги дил

هستم به کام دشمن و آن یار سنگ دل

Рӯзӣ накард ёдии азин дўстори хеш

روزی نکرد یادی ازین دوستار خویش

Умедвор бар дар васлаш нишаста ам

امّیدوار بر در وصلش نشسته‌ام

Раҳмӣ кун эйнигор ба умедвори хеш

رحمی کن ای نگار به امّیدوار خویش

Гўиндм эй ҷаҳони зи ҷаҳонат чаҳ ҳосиласт

گویندم ای جهان ز جهانت چه حاصلست

Ҳосил надоматаст кунунам зи кори хеш

حاصل ندامتست کنونم ز کار خویش