эй дидаи ҷони ҷаҳон дар шасти зулфати бастаи дил

ای دیدهٔ جان جهان در شَست زلفت بسته دل

Миҳроби абрӯии туро аз ҷон шудаи пайвастаи дил

محراب ابروی تو را از جان شده پیوسته دل

Аз дасти ҷӯрӣ каз ғамат бар хотир маҳзун расед

از دست جوری کز غمت بر خاطر محزون رسید

Гуфтам магар дар ишқи ту як дам шавад оҳистаи дил

گفتم مگر در عشق تو یک دم شود آهسته دل

Лекин ғалат кардам давои дарди ишқат чун кунам

لیکن غلط کردم دوای درد عشقت چون کنم

Ҷонӣ ба ишқат медиҳад ҳоле ба ғами ин хастаи дил

جانی به عشقت می‌دهد حالی به غم این خسته‌دل

Аз шиддати ҳиҷрони он рӯй чу маи охир чаро

از شدّت هجران آن روی چو مه آخر چرا

эй нури чашми ман чаро кардӣ чу зулфи ашкстаҳи дил

ای نور چشم من چرا کردی چو زلف اشکسته دل

Гарчи ба лаъли дилкашати даст муродам камтараст

گرچه به لعل دلکشت دست مرادم کمترست

Дар доми зулфи саркашат эй ҷон шудаи побстаҳи дил

در دام زلف سرکشت ای جان شده پابسته دل

Ҷонӣ ки дар ҷон ва ҷаҳон бошад харидори рахт

جانی که در جان و جهان باشد خریدار رخت

Дар пеши зулфу холи ту ҳамчун бунафшаи дастаи дил

در پیش زلف و خال تو همچون بنفشه دسته دل

Ҷони бастаи бодоми чашму қанди он лаъл лабем

جان بستهٔ بادام چشم و قند آن لعل لبیم

Дорад таманно дар ҷаҳони як бӯсае зон пистаи дил

دارد تمنّا در جهان یک بوسه‌ای زان پسته دل