Ба ҷон расед марои ҷони нозанин аз ғам

به جان رسید مرا جان نازنین از غم

Бигӯ чаҳ чора кунам дар фироқи он ҳамдам

بگو چه چاره کنم در فراق آن همدم

Дилами зи теғи ҷафои ту нек маҷрӯҳаст

دلم ز تیغ جفای تو نیک مجروحست

Сазад агар ба вафое бар ӯ наҳй марҳам

سزد اگر به وفایی بر او نهی مرهم

Ба ҷони ту ки марои доим аз парешоне

به جان تو که مرا دایم از پریشانی

Длисти ҳамчуи сари зулфи дилбарони дарҳам

دلیست همچو سر زلف دلبران در هم

Марои ту ҷонӣу тан бе ту чун тавонад буд

مرا تو جانی و تن بی تو چون تواند بود

Чу кардаанд зи рӯзи аласти ху бо ҳам

چو کرده‌اند ز روز الست خو با هم

На ин гуноҳи ман хаста кардаам ба ҷаҳон

نه این گناه من خسته کرده‌ام به جهان

Ки ӯ ниҳоди ҳаво дар ҳаввоу одами ҳам

که او نهاد هوا در حوا و آدم هم

Рақиби беҳудаи гӯ аз ҷаҳон чаҳ ме хоҳад

رقیب بیهوده گو از جهان چه می‌خواهد

Сдоъи хотири мо аз чаҳ май диҳӣ ҳар дам

صُداع خاطر ما از چه می‌دهی هر دم

Ту дард ишқ ндонӣу неки маъзӯрӣ

تو درد عشق ندانی و نیک معذوری

Бирав ки нест ба дасти ту доруии дардам

برو که نیست به دست تو داروی دردم

Ба бӯстон чу қадаш дид дили з ҷон ме гуфт

به بوستان چو قدش دید دل ز جان می‌گفت

Мабод соя ӣ лутфи ту аз сари мо кам

مباد سایهٔ لطف تو از سر ما کم