эй ки аз адли ту дар малики ҷаҳон

ای که از عدل تو در مُلک جهان

Дар миёни мяш ва гургаст оштӣ

در میان میش و گرگ است آشتی

Ин раво бошад ки дар малики дилам

این روا باشد که در ملک دلم

Шаҳнаи ҷавр ва ҷафо багумоштӣ

شحنهٔ جور و جفا بگماشتی

Худ наме гӯйӣ ки аз дарҷи висол

خود نمی‌گویی که از دُرج وصال

Меҳри меҳри ман чаро бардоштӣ

مُهر مِهر من چرا برداشتی

Шоду хандон бо висоли дайгарӣ

شاد و خندان با وصال دیگری

Дар ғами ҳиҷрони марои бгзоштӣ

در غم هجران مرا بگذاشتی

Оқибат ба зини таваққуъи доштам

عاقبت به زین توقع داشتم

Ончунон коўл маро ме доштӣ

آنچنان کاوّل مرا می‌داشتی